Het is niet dat ik het mij niet leuk lijkt om een lekker gerecht uit een kookboek te maken, maar zodra ik links op de pagina een kolom zie met minstens veertig ingrediënten, klap ik dat boek sneller dicht dan een kat omhoog springt die een komkommer ziet. Waarom moet het altijd zo ingewikkeld zijn? De bereidingswijze beslaat vier pagina’s, en driekwart van de ingrediënten heb ik echt nog nooooooit in mijn keukenkastje gezien.
Hoe vaak ik het me ook voorneem: maaltijden vooruit plannen doe ik dus bijna nooit. Ik besluit meestal pas een half uur voor het avondeten wat we eigenlijk willen eten. Dat betekent dat we — voor ons gevoel — altijd weinig tijd hebben om te koken, willen we tenminste nog een beetje op tijd eten (hongerrrrr!). Dus kiezen we meestal voor eenvoudige gerechten. Heel eenvoudig. Soms zelfs té eenvoudig.
In sommige keukens zie je hele stapels kookboeken liggen. Soms is er zelfs een speciale standaard voor, alsof het een soort heilige schrift is. Heel leuk om te zien! Bij ons zijn kookboeken echter zeldzamer dan eenhoorns. Als we er al eentje krijgen, staat ’ie jarenlang te verstoffen in de kast, totdat het boek uiteindelijk een enkeltje kringloopwinkel krijgt. Wat moet ik er eigenlijk mee? We nemen ons altijd voor om er “een keertje iets uit te maken”, maar dat keertje komt dus nooit.
En dan die kruidenpotjes. Heel leuk hoor, al die vrolijke etiketten en geurtjes, maar ik durf er niet mee te experimenteren. Ik weet namelijk vaak echt niet welke kruiden je met elkaar kunt combineren en in welke hoeveelheden. Voor je het weet heb ik een gerecht gemaakt dat smaakt alsof ik er per ongeluk een parfumtester in heb gemikt.
Blijf zacht,....zelfs als je overkookt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier een berichtje achter: