“Stel… je hele leven staat in het teken van discipline, ambitie en succes.”

 

“Stel… je hele leven staat in het teken van discipline, ambitie en succes.”

Je hebt een verloofde.

Hij heeft zijn vermogen opgebouwd met boksen en influencen.

Maar hij is meer dan alleen een bokser en influencer. Hij heeft zijn fortuin ook vergroot door slimme zakelijke keuzes. Hij richtte verschillende succesvolle bedrijven op. Deze ondernemingen brachten niet alleen nieuwe kansen, maar ook aanzienlijke inkomsten. Daarmee heeft hij zijn vermogen flink vergroot en zijn financiële toekomst veiliggesteld.

“Maar dit verhaal gaat niet alleen over hem — het gaat vooral over jou.”

Je wordt inmiddels niet alleen genoemd om je prestaties in de sport, maar ook om je financiële keuzes. Met een geschat vermogen tussen de €2,5 en €3,5 miljoen (sommige bronnen spreken zelfs van €5 miljoen) heb je je succes goed weten te verzilveren. Een groot deel van je inkomsten komt uit Instagram-samenwerkingen, maar een aanzienlijk deel heb je ook verdiend met je talent in de sport.

Je kon niet verder groeien bij de ploeg waarbij je was aangesloten, en koos daarom je eigen weg. Om te komen waar je wilde zijn, arriveerde je met een privévliegtuig. Daar vonden mensen wat van. Je wilde je volledig focussen op je aankomende sportprestaties en koos er daarom voor om nog even liever niet te praten met Jan en alleman. Ook daar vond men wat van.

Maar jij trok je er niets van aan en deed je eigen ding. Je stond je vrouw. En hoe! Goud! Een dikke neus naar iedereen.

Stel... jij bent nu die vrouw...  

Zou jij dit alles opgeven of anders doen omdat men er iets van vindt? 

Of zou jij, net als deze jonge vrouw, lekker genieten van wat het leven en je hard verdiende rijkdom je te bieden heeft.

Soms is het lef hebben om jezelf te blijven het grootste goud dat je kunt winnen.

Blijf zacht

Spijt is zinloos…

Ik heb helemaal niets met het woord spijt. Ik vind spijt een zinloze emotie. Het heeft geen enkele zin om ergens spijt van te hebben, want ik kan het verleden niet meer veranderen. En toch…

Had ik maar die opleiding gevolgd waar ik destijds zo enthousiast over was. Had ik maar anders gereageerd toen mijn oudste pleegdochter het huis uit ging. Was ik maar wat vaker voor mezelf opgekomen, in plaats van af te wachten wanneer de volgende klappen vielen.

Allemaal voorbeelden van spijt waarvan ik rationeel weet dat ze nergens op slaan. Want met wat ik toen wist — en kon, en durfde — handelde ik naar eer en geweten. En soms uit pure zelfbescherming. Dat ik daar nu spijt van heb, is eigenlijk best logisch. Maar het verandert niets.

Sterker nog: ik weet nu al dat ik over twintig jaar waarschijnlijk met mijn handen in het haar zit en denk: Hoe heb ik ooit gedacht dat dát een goed idee was? Zo werkt het leven. We zijn altijd wijzer in de toekomst dan in het moment zelf. Best irritant eigenlijk.

Met compassie terugkijken

Als het om spijt gaat, probeer ik mild te zijn voor wie ik toen was. Als ik handelde met de kennis en wijsheid die ik op dat moment had, dan levert spijt me nu geen zak op. Ik wist simpelweg niet beter.

En ja, ik zou liegen als ik zeg dat het me nooit heeft aangeknaagd. Natuurlijk wel. Soms jarenlang. Maar uiteindelijk kwam ik tot dezelfde conclusie: het levert me niets op behalve een rotgevoel. En daar heb ik geen behoefte aan.

Wat ik wél kan doen

Leren.

Groei komt niet uit perfecte keuzes, maar uit de momenten waarop we struikelen, botsen, falen of achteraf denken: Oei, dat had anders gekund.

Ik leer van mijn eigen fouten, en eerlijk is eerlijk, soms ook van wat ik vind dat anderen fout doen. Wat ik vind, hè — want wat voor mij een blunder lijkt, kan voor een ander juist heel logisch voelen. Zonder fouten geen leermomenten. Zonder leermomenten geen groei.

En als ik al een taak heb op deze aardkloot, dan is het dit: leren, groeien, wijzer worden, en die wijsheid delen. In de hoop dat iemand er iets aan heeft. 

Of dat jij in elk geval met een glimlach je dag vervolgt.

Blijf zacht 

Zestig en springlevend (nou jaaaa…)

Men zegt dat de jaren tussen de 60 en 70 het mooiste decennium van je leven zijn. Tenminste… dat wordt gezegd. Ik heb nog niemand gezien die er een officieel keurmerk voor heeft uitgegeven, maar goed — ik ben bereid het te geloven.

Elke levensfase komt met nieuwe uitdagingen, maar ergens tussen je zestigste en zeventigste schijnt er ineens van alles te verschuiven. Rimpels, prioriteiten, energielevels… noem maar op. De vraag is: hoe ga ik daarmee om? En vooral: hoe haal ik alles uit dit zogenaamd gouden decennium zonder mezelf te verliezen in gouden glitters die overal blijven plakken?

Van hoofd naar hart (en soms weer terug)

Ik merk dat ik steeds minder in mijn hoofd woon en steeds vaker in mijn hart. Alsof ik eindelijk de sleutel van die deur heb gevonden — hij lag waarschijnlijk al die tijd gewoon in mijn rommellaatje.

Ik kijk anders naar dingen. Dieper. Rustiger. Alsof ik nu pas klaar ben voor de betekenis van het leven, in plaats van alleen de gebruiksaanwijzing. En eerlijk? Het voelt een beetje vreemd, maar vooral prachtig. Ik ben gelukkiger dan ooit. En ik hoop dat dat voor meer zestigers geldt.

Herinneringen: welkom, maar geen logeerpartij meer

Wat ik ook merk: herinneringen mogen er zijn, maar ze hoeven niet meer elke dag op de bank te komen zitten met een kop koffie en een “Weet je nog…?”.

Ze bepalen mijn leven niet meer.

En dat geeft ruimte.

En rust.

En minder koffie.

De kleine dingen zijn ineens groot

Een wandelingetje.

Stilte in de ochtend. Schrijven zonder afleiding. Een merel die vindt dat hij de Pavarotti van de tuin is. Een kat die op schoot ligt alsof hij mij persoonlijk heeft gevonden.

Elke dag iets kleins, iets van mij. Het is bijna decadent hoe heerlijk dat voelt.

Zelfzorg, maar dan op mijn manier

Een beetje beter nadenken — of eigenlijk helderder denken — lukt me steeds vaker. Mijn energielevel is nog niet helemaal waar het wezen moet, maar ik heb goede hoop. Zodra de lentezon zich laat zien en het frisse groen weer opduikt, kom ik meestal vanzelf uit mijn jaarlijkse winterslaap. Ik ben net een beer, maar dan met een betere garderobe.

Bewuster leven, niet perfecter

Ik geniet meer van alles om me heen. Niet omdat alles perfect is — verre van, gelukkig maar — maar omdat ik bewuster ben. Van de mensen die ertoe doen. Van mijn lichaam en wat het nodig heeft. Van het leven dat precies bij mij past, in dit moment, in dit decennium.

Als dit het gouden decennium is… dan glimt het precies goed.

Blijf zacht