Ik wilde nog even terugkomen op dat hele milieubewust bezig zijn. Want ja, we hebben een vaatwasser. Niet bepaald het groene paradepaardje van het huishouden. Maar mijn lijf is mij lief, en soms lukt het simpelweg niet om met de hand af te wassen. Artrose in combinatie met fibromyalgie is geen duo dat staat te juichen bij een sopje. Dus gebruik ik dat apparaat zo min mogelijk, maar soms hebben mijn handen hem écht even nodig. Dit ter verdediging van het bestaan van onze vaatwasser — hij staat hier niet voor de lol, maar uit pure noodzaak.
En zoals bijna iedereen hebben we ook een wasmachine. Ook zo’n twijfelgevalletje qua milieu-impact. We hebben dan wel de meest energiezuinige variant die we konden vinden, ik gebruik zo min mogelijk zeep en alleen azijn als wasverzachter… maar met de hand wassen? Tja. Dat gaat hem gewoon niet worden. Ik ben milieubewust, niet heldhaftig.
Eerlijk gezegd vind ik het soms best lastig om de balans te vinden tussen comfort, luxe en mijn ecologische voetafdruk. We scheiden ons afval zo goed mogelijk en proberen zo min mogelijk plastic te gebruiken. Maar ja, probeer daar tegenwoordig maar eens aan te ontkomen. Wij mogen geen plastic tasjes meer kopen, maar de helft van de supermarkt ligt nog steeds verpakt in meerdere lagen plastic. En dat er dan op staat dat het “gerecycled plastic” is… ach, dat lap ik eerlijk gezegd een beetje aan mijn laars.
Maar goed: we doen ons best. We zoeken elke dag opnieuw naar die wankele balans tussen goed zijn voor de aardkloot en een beetje lief zijn voor onszelf. En soms betekent dat gewoon: de vaatwasser aan, een wasje draaien, en hopen dat Moeder Aarde het ons vergeeft.
Blijf zacht. Voor jezelf en het milieu