Er zijn huishoudens waar de dag rustig begint. Een wekker die zachtjes piept, een slok koffie, misschien zelfs een momentje stilte. En dan heb je Huize Beumer — waar de dagstart wordt geregisseerd door drie katten met ieder hun eigen agenda, voorkeuren en duidelijke mening over hoe jij je ochtend zou moeten indelen. Jij hebt daar weinig over te zeggen.
Welkom in mijn ochtendritueel. Of, zoals de katten het noemen: de dagelijkse personeelsbriefing.
De brullende wekker genaamd Fred
Het is nog donker wanneer ik wakker schrik van een geluid dat het midden houdt tussen een oerkreet en een operazanger die zijn warming-up doet. Dat is Fred. Fred wil iets. En Fred wil dat nu. Eten. Naar buiten. Of allebei. De volgorde maakt hem niet uit, zolang het maar onmiddellijk gebeurt.
Gisteravond ben ik vroeg naar bed gegaan — een hele dag hoofdpijn doet dat met een mens — maar Fred had daar geen boodschap aan. Toch bleek het, toen ik beneden kwam, helemaal niet zo extreem vroeg te zijn. Sterker nog: hij had zich keurig gedragen. (Ik ken namelijk ook de vier-uur-of-half-vijf-ochtenden. Dan voel je je net een zombie met een kattenabonnement.)
Na een aai over zijn koppie en een welverdiend compliment kreeg hij zijn ontbijt en de deur naar buiten. Nico sloot zich aan bij de ochtendploeg en kreeg dezelfde behandeling. Hannah keek het allemaal aan met de blik van iemand die dacht: “Ze kruipt zo weer terug in bed.” En eerlijk? Dat was nog niet eens zo’n gek idee.
Ik probeerde het. Een half uurtje. Tot Fred — alias Meneer de Directeur — weer stond te zeuren dat hij naar binnen wilde. En ja hoor, plichtsgetrouwe dienares als ik ben, hees ik mezelf weer uit bed om hem binnen te laten.
Negeren, zoals alle kattenexperts adviseren?
Vergeet het maar. Fred houdt dat rustig anderhalf uur vol. En met buren die hun slaap nodig hebben, is een brullende kattenwekker om vier uur ’s ochtends geen optie. Deze jaren ’50-woningen zijn namelijk gehorig genoeg om zijn ochtendaria perfect door te geven.
Binnenpret voor Hannah: de brokjes-speurtocht
Omdat Hannah alleen in de kattenren komt, moet ze binnenshuis worden uitgedaagd. Dus leg ik onder andere regelmatig een brokjes-spoor door de woonkamer. Zodra ze binnenkomt, gaat ze op zoek — compleet met lieve miauwtjes en tussendoor een paar kopjes tegen mijn benen. Ze is inmiddels zo ervaren dat ik steeds creatiever moet worden met verstopplekjes. Het is bijna een escape room, maar dan met snacks.
Nico en Fred hebben hun avontuur buiten al gehad. Nico kruipt nog even bij manlief in bed, Fred installeert zich op zijn vaste stoel en Hannah loopt haar route nog drie keer na om zeker te weten dat ze niets gemist heeft.
En dan, heel even, is er rust in Huize Beumer. De katten zijn tevreden, de koffie staat klaar, de gordijnen zijn open en ik heb mijn bammetje en pijnstillers binnen. De dag kan beginnen.
Tenminste… tot Fred besluit dat hij tóch weer iets wil.
Blijf zacht