 |
| ○-15-04-2012---†-27-04-2026 |
Het contrast kon niet groter zijn. Een paar deuren verderop werd feest gevierd — Koningsdag, vrolijk en luid. Maar wij zaten huilend op de grond. Naast ons lag op een kleedje Nico. Hij had net zijn laatste adem uitgeblazen. Nico, onze lieve zonaanbidder, die soms zwart leek en dan weer chocoladebruin, die het liefst in je nek kroop wanneer hij kwam kroelen — ons mannetje met zijn eigen karakter en eigenaardigheden. We hebben twaalf jaar voor hem mogen zorgen. We hebben twaalf jaar van hem mogen genieten.
Nico bood liefde en gezelschap. Hij begroette ons enthousiast, troostte op moeilijke dagen en bracht structuur in ons leven. Zijn aanwezigheid vervulde onze dagen met kleine momenten van vreugde en verbinding. Nu hij er niet meer is, laat hij een diep gevoel van leegte achter. En met die leegte komen ook de gedachten: schuldgevoelens, twijfel of we het anders of meer hadden moeten doen. Afgewisseld met de opluchting dat hij niet meer hoeft te vechten en te lijden.
Nico kwam ’s nachts altijd even beneden manlief ophalen als die — wat hem betrof — te lang bleef zitten. Raar dat dat nu ineens niet meer is. Ik kon me soms enorm ergeren aan het krabben op het raam wanneer hij naar binnen wilde. Het liefst via de achterdeur naar buiten en vijf minuten later weer via de voordeur naar binnen. Nu zal ik dat eigenwijze gekrab missen.
En dan die keer dat hij thuiskwam met een hele, net gebakken verse worst. Hij legde hem parmantig op het pad, met een blik die zei: “Kijk eens wat ik heb gevonden.” Regelmatig heb ik hem een bot af moeten pakken dat hij ergens had gescharreld.
Nu blijft zijn plekje leeg en staat zijn bakje onaangeroerd in de kast. Wat is deze pijn toch vreselijk rauw. We hebben in het verleden vaker afscheid moeten nemen van een huisdier, en het is telkens weer een ingrijpende gebeurtenis. Ze maken immers deel uit van het gezin en schenken je onvoorwaardelijke liefde. We voelen het verdriet net zo intens, misschien wel intenser, dan bij het verlies van een dierbaar mens. Helaas wordt dit rouwproces niet altijd erkend door de buitenwereld, wat het soms extra moeilijk maakt.
Maar voor ons was hij familie. En dat blijft hij.
De dagen lijken nu vreemd stil. Alsof het huis zelf nog niet weet hoe het moet ademen zonder hem. Soms denk ik dat ik hem hoor — een zacht tikje tegen het raam, een sprongetje op de vensterbank, het ritme van zijn pootjes op de trap. Mijn hoofd weet dat het niet kan, maar mijn hart loopt achter. Rouw is blijkbaar ook dat: telkens opnieuw beseffen dat hij er echt niet meer is.
En toch… tussen alle tranen door duikt hij steeds weer op. In een gedachte, een herinnering, een geluid dat ik even voor hem aanzie. Soms voelt het alsof hij nog ergens om een hoekje zit te wachten, klaar om ons weer te verrassen met iets wat alleen Nico kon. Een onverwachte sprong op schoot. Een blik die meer zei dan woorden. Een buit die hij trots presenteerde alsof hij de jacht van zijn leven had voltooid.
Misschien is dat wel zijn laatste cadeau: dat hij zelfs nu nog kleine glimlachjes achterlaat. Dat hij ons herinnert aan hoe licht het leven soms kan zijn, zelfs wanneer het zwaar voelt. Dat hij, op zijn eigen eigenwijze manier, nog steeds een beetje bij ons is.
Misschien is dat wel gewoon genoeg voor vandaag.
“Lieve Nico, ga in licht.
Blijf in ons hart.
Wij dragen je mee.”
Blijf zacht.
