Ken je ’m nog, die iconische uitspraak uit Star Trek: “Scotty, beam me up”? Eén druk op de knop en poef, je staat ergens anders. Als dat in het echt zou bestaan, zou ik waarschijnlijk vaker op reis zijn dan mijn koffiemachine aanstaat. Helaas… de technologie laat ons nog even in de steek.
Ik roep altijd dat ik niet zo’n reislustig type ben — en dat klopt ook. Reizen kost me simpelweg te veel energie, te veel prikkels, te veel… alles. Bovendien zit ik het allerliefst in mijn eigen habitat, samen met manlief en de kattenpoezennelletjes. Daar kan geen tropisch eiland tegenop.
Maar gelukkig bestaat het internet. En YouTube. En dus reis ik tegenwoordig gewoon vanaf de bank. Laptop op schoot, dekentje erbij, koffie binnen handbereik. Ik typ in waar ik zin in heb en hoppa: de wereld ligt aan mijn voeten.
Zo wandelde ik laatst door Rome. Zeven uur lang! Nou ja… in stukjes. Ik ben geen marathonkijker; twintig minuten per keer vind ik meer dan genoeg. Maar hé, ik was in Rome. Zonder zere voeten, zonder verdwalen, zonder toeristen die in mijn nek ademen.
En nu reis ik al een paar dagen mee met iemand die per trein door Denemarken, Zweden en Noorwegen tuft. Zó mooi! En het beste: ik raak niet overprikkeld, niet oververmoeid, en ik kan koffie halen wanneer ik wil zonder dat ik een conducteur hoef te zoeken.
Het mooiste vind ik dat die reizigers hun avonturen delen. Ze hebben vaak niet door hoe waardevol dat is voor mensen die zelf niet (meer) fysiek kunnen reizen. Het voelt een beetje als een natuurdocumentaire kijken: ik kan niet duiken, maar dankzij die prachtige onderwaterfilms weet ik tóch wat er allemaal rondzwemt. Of die dronebeelden van het Amazonegebied laatst… adembenemend! Zelfs als je er fysiek zou staan, zie je het niet zo.
Dus ja, ik snap de reislustigen. Ik snap waarom mensen nieuwe culturen willen ontdekken, landschappen willen zien, lokaal eten willen proeven. Dat het mij niet lukt om dat fysiek te doen, betekent niet dat ik niet reis. Integendeel.
Ik reis tegenwoordig regelmatig.
Gewoon vanaf de bank.
Met mijn laptop op schoot.
En zonder dat Scotty me hoeft te beamen.
Blijf zacht, elke uitdaging draagt een oplossing in zich.