Het is nog schemerig buiten. Misschien net zes uur of zo. Heel langzaam dringt het tot me door. “MRAAAAUWWW!”
Met een zucht draai ik me om. Hij stopt zo vanzelf wel, denk ik.
Zoiets noemen ze dus “wishful thinking”.
“MRAAAAUWWW!” Nee Fred, ik wil nog even slapen.
“MRAAAAAAAUUUUUWWWWW!!!”
En daar is het hoor: hoppa, ochtendhumeur. Sjagerijnig storm ik uit bed. Ik smijt wat brokjes in zijn bak, zet hem met bak en al in de ren. “Zo. Zoek het maar even uit.”
In mijn hoofd probeer ik te relativeren, maar mijn humeur doet niet mee. Verpest is het. Maar hoe komt dat eigenlijk? Dat je humeur zo bepaald wordt door hoe je wakker wordt?
Cortisol!
Dat is de grote boosdoener. Wat moeten we ook met dat goedje. Maar zoals alles in ons lijf ergens goed voor is, is cortisol óók goed voor je.............Blijkbaar.
Cortisol is een stofje dat je lichaam zelf maakt. Het komt uit twee kleine “hoedjes” bovenop je nieren: de bijnieren.
Het helpt je echt met van alles:
- je energie regelen
- je slaap‑waakritme
- je afweer
- je stofwisseling
En als je schrikt, je zorgen maakt of iets spannends moet doen, maakt je lichaam extra cortisol aan. Dat is handig, want dan heb je meteen energie om te reageren. Eigenlijk is cortisol een soort“help‑me‑even‑door‑de-stress-heen”‑stofje.
’s Ochtends maakt je lichaam sowieso al extra cortisol aan om je wakker te krijgen. Maar als je dan óók nog eens wordt wakker geschreeuwd door een kat…
dan gebeurt er dus dit:
“MRAAAAUWWW!”
Ik schrik. PINGGG! cortisol omhoog. Mijn lichaam denkt: “O jee, er is iets! Actie!” Mijn brein schiet in de ochtendpaniek-modus: “Waar is die kat? Waarom nu? Waarom ik? Waarom zó vroeg?”
En omdat cortisol eigenlijk bedoeld is om me rustig wakker te laten worden — beetje bij beetje — gaat het nu in één klap naar standje actie.
En dat voelt… nou ja… als ochtendhumeur.
In kattentaal betekent “MRAAUW” gewoon: “Het is ochtend. Ik leef. Jij leeft. Brokjes graag.” Dat voelt gewoon veel erger dan een wekker. Een kat heeft geen snooze‑knop. Kijkt niet op de klok. Heeft geen respect voor mijn circadiaan ritme. En vindt vooral dat ik zijn personeel ben.
Dus terwijl mijn cortisol roept: “Help, we moeten nú iets doen!”, roept mijn humeur: “Had dit niet een uurtje later gekund.”
Maar gelukkig zakt cortisol ook weer.
En zodra Fred me overladen heeft met koppies, tevreden naast me gaat liggen slapen, ik mijn eerste koffie op heb, komt mijn lichaam weer terug in de ruststand en denk ik: “Ach ja… hij is ook wel weer lief.”
Zo begon mijn dag weer precies zoals Fred hem bedoeld had: met drama, brokjes en een lesje biologie.
Katten,.....je moet wel van ze houden. Toch?
Blijf zacht, ook als de ochtend even niet meewerkt.