Theezakjeswijsheid en bloeiende inzichten"

 Hoe een simpele vraag over bloemen leidde tot een ode aan Moeder Natuur.

Je kent ze wel. Die theezakjes met een labeltje eraan. Niet zomaar een labeltje met een merk of smaak, nee — eentje met een vraag. Soms luchtig, soms verrassend diep. Geen Kant of Nietzsche hoor, maar toch: af en toe zit er eentje tussen die je even laat stilstaan. 

Zoals vandaag.

"Wat is jouw lievelingsbloem?"

Klinkt simpel, toch? Maar ik zat daar met mijn dampende kopje thee en dacht: tja… wat ís eigenlijk mijn lievelingsbloem? Geen idee. Ik vind er zoveel mooi. De één vanwege z’n kleur, de ander om z’n geur, en weer een ander omdat-ie eruitziet als een kunstwerkje van Moeder Natuur zelf. En laten we eerlijk zijn: ze heeft haar best gedaan. Echt hoor, petje af.

Natuurlijk zijn er ook bloemen die ik wat minder waardeer. Kunstmatig gekleurde exemplaren bijvoorbeeld — sorry, maar dat voelt alsof je een Rembrandt met neonverf overschildert. Zo heeft Moeder Natuur dat niet bedoeld. En wat zij bedenkt, is meestal spot-on. Neem nou bloemen die precies de juiste insecten aantrekken. Sommige beestjes zijn zó goed aangepast dat je ze bijna niet van de bloem kunt onderscheiden. 

Staaltje camouflage level: expert.

Bloemen zijn dus niet alleen mooi, ze zijn ook onmisbaar. Ze bieden voedsel aan bijen, vlinders en andere bestuivers. Zonder bloemen geen nectar, zonder nectar geen insecten, en zonder insecten… geen vogels. Het domino-effect van de natuur. En wist je dat wilde bloemen ook de bodem gezond houden? Ze zijn basically de huisartsen van het ecosysteem.

Maar goed, terug naar die vraag. Wat is mijn lievelingsbloem? Vandaag zijn dat de Camellia sinensis en kamille. Waarom? Omdat ze samen verantwoordelijk zijn voor het heerlijke kopje thee dat ik nu zit te drinken. 

Ja ja, ik drink ook wel eens thee. En blijkbaar filosofeer ik er ook van.

Blijf zacht en geniet van je thee en van bloemen.

“Liefde heeft geen kalender nodig”

Valentijnsdag is weer begonnen hoor: de dag waarop heel Nederland collectief in een roze wolk wordt geduwd door de commercie. Rozen, chocolade, hartjesballonnen… als je niet meedoet, ben je blijkbaar een soort liefdesbarbaar. Nou, ik dus. En ik leg je graag uit waarom.

Valentijnsdag: de jaarlijkse commerciële liefdesinfuusdag

Het is weer Valentijnsdag. 

En eerlijk? Ik heb er dus he-le-maal niets mee. Het voelt als zo’n feest dat ooit ergens in Amerika is ontsnapt, op een vliegtuig is gesprongen en hier is geland met een koffer vol rozen, chocolade en hysterisch veel roze confetti. En wij? Wij hebben het massaal omarmd alsof het een nationale verplichting is. Koop je geen bos rozen waar je een hypotheek voor nodig hebt, of een ballon in de vorm van een hart zo groot als je auto, dan hoor je er blijkbaar niet meer bij. Wat mij betreft: commerciële pseudoromantische onzin.

In de jaren ’90 ging Amerika er nog eens extra hard tegenaan. Alles moest groter, zoeter, duurder en vooral… nóg meer. En natuurlijk deden wij Nederlanders vrolijk mee. Tegenwoordig zijn winkels al weken van tevoren omgetoverd tot een soort roze suikerspinhel: overal ‘love’, glitter en kitsch. Je zou bijna denken dat 14 februari een nationale feestdag is waar we ons maanden op moeten voorbereiden.

En dan die artikelen die beweren dat Valentijnsdag zó leuk en zó liefdevol is. Ja hoor, liefdevol voor de portemonnee van ondernemers misschien. En alsof dat nog niet genoeg is, krijg je als single ook nog even te horen dat je vandaag heeeeel zielig bent. Wie heeft dat eigenlijk ooit bedacht?

Want laten we eerlijk zijn: liefde is toch niet “Ik hou van jou, want kijk, ik heb een doos pralines gekocht bij de duurste plaatselijke chocolaterie”? Mijn man en ik laten elkaar elke dag merken dat we van elkaar houden. Met een knuffel, een zoen, een subtiele aanraking of gewoon door te zeggen: “Ik hou van jou” of “Blijf jij maar lekker zitten, schat, ik pak dit wel even.” Dat is liefde. Niet een verplicht nummer op 14 februari.

Wil je écht iets romantisch?

Dump je kinderen twee dagen bij opa en oma en ga samen een weekend weg. Heb je daar een speciale dag voor nodig? Natuurlijk niet. Plan het gewoon eens in de zoveel tijd. Of nog beter: spontaan. Dat is pas romantiek.

Natuurlijk moet iedereen zelf weten of en waarom ze Valentijnsdag vieren. Maar hoe oprecht is een liefdesverklaring die moet plaatsvinden op een datum die door een paus, Gelasius I, zo’n 1530 jaar geleden is bedacht en door de commercie handig wordt uitgebuit? Waarom niet op een dag die wél betekenis heeft? Zoals in ons geval 17 juni — onze trouwdag. Daarom vieren mijn man en ik geen Valentijnsdag omdat het moet, maar op elke andere willekeurige dag van het jaar.

Gewoon omdat we het menen. En omdat liefde geen kalender nodig heeft.

Blijf zacht voor elkaar