“Liefde heeft geen kalender nodig”

Valentijnsdag is weer begonnen hoor: de dag waarop heel Nederland collectief in een roze wolk wordt geduwd door de commercie. Rozen, chocolade, hartjesballonnen… als je niet meedoet, ben je blijkbaar een soort liefdesbarbaar. Nou, ik dus. En ik leg je graag uit waarom.

Valentijnsdag: de jaarlijkse commerciële liefdesinfuusdag

Het is weer Valentijnsdag. 

En eerlijk? Ik heb er dus he-le-maal niets mee. Het voelt als zo’n feest dat ooit ergens in Amerika is ontsnapt, op een vliegtuig is gesprongen en hier is geland met een koffer vol rozen, chocolade en hysterisch veel roze confetti. En wij? Wij hebben het massaal omarmd alsof het een nationale verplichting is. Koop je geen bos rozen waar je een hypotheek voor nodig hebt, of een ballon in de vorm van een hart zo groot als je auto, dan hoor je er blijkbaar niet meer bij. Wat mij betreft: commerciële pseudoromantische onzin.

In de jaren ’90 ging Amerika er nog eens extra hard tegenaan. Alles moest groter, zoeter, duurder en vooral… nóg meer. En natuurlijk deden wij Nederlanders vrolijk mee. Tegenwoordig zijn winkels al weken van tevoren omgetoverd tot een soort roze suikerspinhel: overal ‘love’, glitter en kitsch. Je zou bijna denken dat 14 februari een nationale feestdag is waar we ons maanden op moeten voorbereiden.

En dan die artikelen die beweren dat Valentijnsdag zó leuk en zó liefdevol is. Ja hoor, liefdevol voor de portemonnee van ondernemers misschien. En alsof dat nog niet genoeg is, krijg je als single ook nog even te horen dat je vandaag heeeeel zielig bent. Wie heeft dat eigenlijk ooit bedacht?

Want laten we eerlijk zijn: liefde is toch niet “Ik hou van jou, want kijk, ik heb een doos pralines gekocht bij de duurste plaatselijke chocolaterie”? Mijn man en ik laten elkaar elke dag merken dat we van elkaar houden. Met een knuffel, een zoen, een subtiele aanraking of gewoon door te zeggen: “Ik hou van jou” of “Blijf jij maar lekker zitten, schat, ik pak dit wel even.” Dat is liefde. Niet een verplicht nummer op 14 februari.

Wil je écht iets romantisch?

Dump je kinderen twee dagen bij opa en oma en ga samen een weekend weg. Heb je daar een speciale dag voor nodig? Natuurlijk niet. Plan het gewoon eens in de zoveel tijd. Of nog beter: spontaan. Dat is pas romantiek.

Natuurlijk moet iedereen zelf weten of en waarom ze Valentijnsdag vieren. Maar hoe oprecht is een liefdesverklaring die moet plaatsvinden op een datum die door een paus, Gelasius I, zo’n 1530 jaar geleden is bedacht en door de commercie handig wordt uitgebuit? Waarom niet op een dag die wél betekenis heeft? Zoals in ons geval 17 juni — onze trouwdag. Daarom vieren mijn man en ik geen Valentijnsdag omdat het moet, maar op elke andere willekeurige dag van het jaar.

Gewoon omdat we het menen. En omdat liefde geen kalender nodig heeft.

Blijf zacht voor elkaar