Ik zit hier goed

Het is een lome middag. Na een behoorlijk spannende 48 uur konden we ons er vandaag niet toe zetten iets zinnigs te doen. Ach, niets doen is ook iets doen, denk ik dan maar. Ik ben vanmorgen nog wel met Max naar de dierenarts geweest voor zijn tweede kittenvaccinatie. Meteen weer een aanslag op de portemonnee. Maar goed, het is voor een goed doel, laten we maar zeggen.

Het is dus een lome middag. Ik zit buiten in de zon en geniet van de tuin en de beweging van insecten en vogels. Het is stil op straat. Ergens in de verte huilt een baby. Heel even maar. Vermoedelijk heeft iemand het kind opgepakt. Dat is wat ze wilde. Ze is meteen stil. Waarom ik denk dat het een meisje is, weet ik niet. Misschien de manier van huilen. Wie zal het zeggen.

Max is net wakker uit zijn hazenslaapje en Hannah komt na een paar uur slapen eindelijk eens beneden. Fred ligt vredig op zijn stoel te slapen. Die kijkt al niet eens meer op als er een kat of mens in de buurt komt.

Normaal gesproken zou Max door het dolle zijn als hij Hannah ziet. Dan wil hij meteen spelen. Maar nu gaat het anders. Rustig loopt hij achter mij aan richting Hannah en gaat dan voor haar zitten. Neusje tegen neusje. Dan maakt hij een — ik vind dat een heel lief — geluidje en loopt haar voorbij.

Ik zweer het je: ik zag even een wenkbrauw van Hannah omhoog gaan. Ze keek hem na met een blik van: "Wat hebben ze daar in vredesnaam met je gedaan?"

Tegelijkertijd vond ze dat toch fijn. Eerst even rustig wakker worden. Wat drinken, een plasje doen, wat rondkijken en dan zien we wel.

Ik kijk om me heen en voel me ineens heel gelukkig. Wat woon ik hier toch fijn. Met manlief en mijn poezenkinderen. Alle drie hebben we van kitten af aan.

En wat ik destijds van Fred gemist heb — ik zat toen nog volop in mijn burn-out — heb ik heel bewust met Hannah meegemaakt en nu ook met Max: hoe die kittentijd verloopt.

Zo leuk om hun verschillen te zien. Heel fijn om te merken dat Fred iets meer acceptatie toont. Hopelijk blijft dat zo, want tja, ons wervelwindje Max wordt ook nog wat ouder en groter, sterker en vooral brutaler.

Dat vind ik nog wel spannend, want hoewel Fred al een oude man is geworden, is hij megasterk. Eén van de redenen waarom er in de buurt niet met hem gevochten wordt.

Alsof de eerste slachtoffers, uit de tijd dat Fred nog jong en kwiek was, de rest hebben geïnformeerd: "Blijf maar bij die zwart-witte van nummer 12 uit de buurt. Dat is een linkerd."

De tijd zal het leren.

Gelukkig zijn wij zowat 24/7 thuis en kunnen we de boel goed in de gaten houden. Vooralsnog gaat het goed en mag Max zelfs af en toe een hapje van zijn schaaltje pikken. Van ons niet, want dat is natuurlijk geen geschikt kittenvoer. Maar Fred vindt het best.

En zo zit ik hier met een gelukzaligheid waar ik niet eens de juiste woorden voor heb.

Gewoon een tuin, een zonnetje, een slapende oude kater, een opgroeiend kitten en een poes met een hart van goud. Soms blijkt geluk verrassend weinig ruimte in te nemen.

Van mij mag deze middag nog wel even duren.

Ik zit hier goed.

Blijf zacht