Soms tikken bepaalde situaties ineens oud zeer aan.
We rijden op een rotonde die ik best lastig vind. Het is een vierbaansrotonde en omdat er overal om me heen beweging is, vind ik hem nogal onoverzichtelijk. Manlief heeft deze rotonde al heel vaak gereden en heeft nooit zo'n last van die drukte om hem heen. Dus meestal rijdt hij. Maar nu was het mijn beurt.
Nog voordat ik een keuze moet maken, vraag ik manlief welke van de twee banen ik moet nemen die voor me liggen.
Manlief reageert meteen geïrriteerd.
"Ja die!" roept hij.
"Links of rechts?" vraag ik.
Waarop hij reageert: "Dan zet je hem maar aan de kant. Dan rijd ik wel. Die paniek."
En dáár ging het fout.
"Paniek? Ik heb helemaal geen paniek. Hoe kom je erbij?!"
Blijkbaar gaat mijn stemgeluid omhoog op het moment dat ik vraag welke baan ik moet nemen. Ik ben me daar totaal niet van bewust. Ik had ook totaal geen last van enige paniek of wat dan ook. Ik was gewoon even vergeten welke baan ik moest nemen. Ik rijd dat stuk immers bijna nooit. En als bijrijder let ik op veel dingen, maar meestal niet op hoe manlief rijdt.
Er volgde een geïrriteerde discussie en daarna stilte van mijn kant.
Er kwam een oud gevoel naar boven waarvan ik dacht dat ik het allang begraven had. Het gevoel van altijd op mijn tenen te moeten lopen omdat ik nooit iets goed deed of zei. Beter zwijgen dan discussiëren en klappen krijgen. Beter twee keer zo goed je best doen dan weer een afwijzing krijgen.
Er kroop langzaam een klomp vanuit mijn buik omhoog tot onder mijn borstbeen en die bleef daar vervelend aanwezig hangen. Het duurde nog zeker een uur of twee voordat dat gevoel een beetje begon te zakken, ondanks het feit dat ik eigenlijk meteen doorhad dat hier oud zeer werd aangetikt.
En dat vind ik altijd zo bijzonder aan oud zeer.
Je denkt dat het weg is. Dat je het verwerkt hebt, een plek hebt gegeven, misschien zelfs hebt vergeven. Totdat er iets kleins gebeurt. Een opmerking. Een blik. Een bepaalde toon.
En ineens zit je niet meer alleen op die rotonde.
Dan zit je ook weer even in een heel andere tijd. Een tijd waarin fouten maken niet veilig voelde. Waarin kritiek niet gewoon kritiek was. Waarin je voortdurend probeerde te voorkomen dat iemand boos werd.
Rationeel weet ik natuurlijk dat manlief totaal niet is als degene van toen. Ik wist ook dat hij waarschijnlijk vooral geïrriteerd reageerde omdat hij dacht dat ik in paniek raakte, terwijl ik dat helemaal niet was.
Maar gevoelens hebben soms weinig belangstelling voor logica.
Die klomp onder mijn borstbeen trok zich niets aan van mijn verstand. Die reageerde niet op wat er vandaag gebeurde. Die reageerde op iets van heel lang geleden.
Misschien is dat wel het verraderlijke van oude pijn. Ze verdwijnt niet altijd helemaal. Ze ligt ergens stilletjes opgeslagen, totdat iets onverwachts dezelfde snaar raakt.
Niet omdat je terug bent bij af. Niet omdat je niets geleerd hebt.
Maar omdat sommige ervaringen zo diep in je systeem zijn gaan zitten dat je lichaam ze soms eerder herkent dan jijzelf.
Het verschil met vroeger is misschien niet dat dat gevoel nooit meer opkomt. Het verschil is dat ik tegenwoordig herken wat er gebeurt.
Ik weet nu dat die klomp niet betekent dat ik weer dat meisje van toen ben.
Alleen dat dat meisje soms nog even van zich laat horen.
Blijf zacht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier een berichtje achter: