Er kwam een leuk gesprek op gang op Instagram naar aanleiding van een post over ‘moeten’. Want ja, we moeten vaak zoveel van onszelf. En ik denk dan: het enige dat we écht moeten, is blijven ademen. Voor de rest mogen we van alles. Maar waar komt die drang tot moeten toch vandaan?
Er zijn dagen waarop sommige mensen wakker worden en al vóór de eerste kop koffie drie dingen van zichzelf moeten.
Ik moet gezond ontbijten, ik moet productief zijn, ik moet dankbaar zijn.
En dat allemaal terwijl ze nog half in een droom hangen waarin ze ruzie hadden met een papegaai ofzo. Het leven is soms al vermoeiend nog vóór het begint.
Want ja, we moeten veel. Tenminste, dat denken we. We moeten sporten, sociaal zijn, onze inbox bijhouden, onze planten water geven (die van mij kijken me inmiddels verwijtend aan), onze stappen halen, onze grenzen bewaken, onze grenzen verleggen, onszelf ontwikkelen, en o ja: we moeten ook ontspannen.
Dat laatste is het moeilijkst. Ontspannen onder de druk van moeten is als proberen te mediteren terwijl iemand achter je staat te roepen dat je het goed moet doen.
Soms vraag ik me af waar dat moeten vandaan komt. Is er ergens een geheime commissie die vergadert over onze dag?
“Punt 7: Marietje moet vandaag iets met pompoenen doen, het is bijna herfst.”
“Punt 8: Els moet haar leven opnieuw evalueren, liefst voor de lunch.”
“Punt 9: Iedereen moet meer genieten.”
Het is een wonder dat we nog ademhalen.
En daar zit precies de grap: want dat is het enige dat we echt moeten. Blijven ademen. De rest is optioneel. Maar dat durven we bijna niet te denken, want stel je voor dat we iets laten vallen. Stel je voor dat we een dag níet nuttig zijn. Dat we een keer niet meedoen met de Grote Menselijke Prestatieparade.
Iemand zei laatst: “Ik moet echt leren minder te moeten.”
Ik antwoordde: “Dat klinkt als nóg een taak.”
We hebben erom gelachen maar als een boer met kiespijn.
Want ergens onderweg zijn we gaan geloven dat rust verdacht is. Dat plezier verdacht is. Dat mogen iets is voor kinderen en vakantiegangers.
Nou ik ben er klaar mee! Ik ben teruggegaan naar mogen.
Ik mag vandaag een column schrijven.
Ik mag straks een kop thee drinken in plaats van koffie.
Ik mag mijn katten aaien, zelfs als ze doen alsof ze geen interesse hebben.
Ik mag zelfs roken en er weer mee stoppen als ik dat wil.
Ik mag ademhalen — dat is het enige dat ik niet kan (of wil) uitstellen.
Dus is dit mijn levensfilosofie:
Minder moeten. Meer mogen. En af en toe even helemaal niets, behalve ademen.
Blijf zacht ademhalen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier een berichtje achter: