Wankel

Ik heb even oprecht getwijfeld of ik deze zou plaatsen. Maar eerlijkheid vraagt soms om moed, dus toch…...

Toen ik vanmorgen wakker werd, voelde ik al dat ik wankel was. Als dat gebeurt, ga ik schrijven. Niet omdat ik meteen antwoorden heb, maar omdat ik door mijn gedachten op papier te zetten soms wat beter kan zien wat er in mij gebeurt.

Ik schreef:

“Er moet me vandaag even iets van het hart, want ik voel me boos en verdrietig.

Regelmatig kom ik ze tegen: die filmpjes van families die het allemaal zo leuk en gezellig met elkaar hebben. Vaders die vrolijke filmpjes maken met hun dochters. Zonen die met oma of met moeder gezellige dingen doen. En dan denk ik: bestaan ze eigenlijk wel, die perfect gladgestreken gezinnen?

Ik kom uit een groot gezin en ik heb heel lang gedacht dat het bij ons prima ging. Tja, als kind weet je immers niet beter. Je denkt niet verder dan je neus lang is. Natuurlijk zag ik ook wel dat het bij vriendinnetjes thuis soms anders ging. Dat daar meer interactie was. Dat moeders hun kinderen wél knuffelden. En soms zelfs zeiden: ‘Ik hou van jou.’

Inmiddels weet ik heus wel dat het in de meeste gezinnen niet allemaal pais en vree is. De buitenwereld ziet vaak niet wat er achter gesloten deuren gebeurt.

Ook in mijn jeugd zijn dingen gebeurd die ik als kind niet goed kon begrijpen en waar later nauwelijks over werd gesproken. Dingen die voor mij groot waren, maar die in het gezin min of meer onder het tapijt verdwenen. Er werd gezwegen, doorgegaan, gelachen en gedaan alsof het leven gewoon verder kon.

En misschien deed het dat ook. - Maar ik niet. - Niet helemaal.”

En dan ga ik analyseren.

Wat voel ik? Waar komt dat vandaan? Waarom ineens vandaag?

Want zo werkt het met oude pijn: het heeft geen agenda, geen logica en geen nette timing. Het duikt op wanneer je weerstand laag is, wanneer je lijf moe is, wanneer er gedoe is, wanneer je ziek bent, wanneer iets kleins ineens een hele oude snaar raakt.

Het lijkt op terugval. Op zwakte.

Maar misschien is het dat helemaal niet.

Misschien is het gewoon mijn systeem dat zegt: hé, dit stukje is nog niet helemaal stil.

Ik heb mijn leven lang geleerd om door te lopen, weg te lachen, te relativeren, te zorgen en te dragen. Dan lijkt het me niet vreemd dat er soms iets naar boven komt dat nooit echt een plek heeft gekregen.

Omdat ik me ziek voel, heb ik gewoon ook geen buffer meer. Ziek zijn, zorgen, irritaties, alles wat er op een dag voorbij komt… het maakt de deur naar oude emoties net iets verder open.

En omdat ik ook gewoon ben opgestaan met een rotgevoel, komen dingen sneller mee naar boven die normaal onder water blijven.

Dat weet ik allemaal wel.

Mijn hersenen neigen vervolgens naar: Je klinkt raar. Je overdrijft. Je bent zuur.

Maar is de werkelijkheid niet gewoon dat ik ook maar een mens ben?

Dat ik probeer zo eerlijk mogelijk te zijn?

Dat ik ook gewoon moe ben van het ziek zijn?

Feit is dat ik iemand ben die jarenlang heeft geleerd om door te gaan. Iemand die patronen heeft ontwikkeld die ooit hielpen, maar nu soms botsen met wie ik ben geworden.

Ik heb geleerd om mijn eigen emoties regelmatig opzij te zetten. Om eerst te kijken wat een ander nodig heeft. Om te relativeren voordat ik überhaupt heb gevoeld wat iets met mij doet.

En misschien is het niet zo gek dat dat af en toe terugkomt.

Dat ik streng ben voor mezelf op momenten dat ik eigenlijk zachtheid nodig heb.

Dat ik snel denk dat ik ‘overdrijf’, terwijl ik misschien gewoon menselijk reageer op oud zeer.

Ik hoef het vandaag niet allemaal op te lossen.

Ik hoef niemand de schuld te geven.

Ik hoef zelfs niet precies te begrijpen waarom het vandaag zo hard binnenkomt.

Ik mag gewoon erkennen dat het er is.

Dat ik boos ben.

Dat ik verdrietig ben.

Dat sommige dingen uit het verleden blijkbaar nog steeds ergens in mij wonen.

En misschien is dat wel iets anders dan terugvallen.

Misschien is het juist een teken dat ik inmiddels sterk genoeg ben om te voelen wat ik vroeger alleen maar kon wegduwen.

Dus laat ik het vandaag maar even zijn.

Morgen gaan we gewoon weer verder.

Kan nu toch niet veel doen, want het wordt maar liefst 34 graden vandaag met een luchtvochtigheid van 85%.

Je zou bijna verdrinken.

Blijf zacht, vooral voor jezelf.