Wankel

Ik heb even oprecht getwijfeld of ik deze zou plaatsen. Maar eerlijkheid vraagt soms om moed, dus toch…...

Toen ik vanmorgen wakker werd voelde ik al dat ik 'wankel' was. Dan ga ik schrijven wat ik voel zodat ik alles beter op een rijtje krijg voor mezelf. Ik begin dan maar klakkeloos te schrijven. 

Ik schreef:

"Er moet me vandaag even iets van het hart, want ik voel me boos en verdrietig.  

Regelmatig kom ik ze tegen: die filmpjes van families die het allemaal zo leuk en gezellig met elkaar hebben. Vaders die vrolijke filmpjes maken met hun dochters. Zonen die met oma of met moeder gezellige dingen doen. En dan denk ik: "bestaan ze eigenlijk wel, die perfect gladgestreken gezinnen?"

Ik kom uit een gezin van acht kinderen en ik heb heel lang gedacht dat het bij ons prima ging. Tja, als kind weet je immers niet beter. En vaak denk je op die leeftijd niet verder dan je neus lang is. Natuurlijk zag ik ook wel dat het bij vriendinnetjes thuis heel anders ging. Dat daar meer interactie was. Dat moeders hun kinderen wél knuffelden. En soms zelfs zeiden: "ik hou van jou."

Inmiddels weet ik heus wel dat het in de meeste gezinnen niet allemaal pais en vree is. De buitenwereld ziet vaak niet wat er achter gesloten deuren gebeurt.  

Kijk, niemand — behalve manlief — weet bijvoorbeeld dat ik een broer heb die niet met zijn klauwen van zijn jongere zusje af kon blijven. En dat mijn moeder het wist, maar er niets aan heeft gedaan. Ja, ze stuurde hem boos de kamer uit. Maar dat was het. Ze heeft niet met mij gepraat, niet met mijn broer. Er waren geen consequenties. Dat was het. Er werd nooit meer over gesproken. Wij waren voor de buitenwereld de familie *lach-alles-maar-weg*. Dan merkt niemand iets.

Over een zelfde ervaring met een andere broer heb ik maar gezwegen.

Er zijn ook niet veel mensen die weten dat er een “opa” rondloopt die zonder pardon zijn pasgeboren kleinzoon afleverde bij jeugdzorg, en vervolgens zijn eigen dochters keihard de deur wees. Tegen de buitenwereld loog hij dat hij zwart zag en had hij het beste met iedereen voor.

Aan manlief kun je niet zien dat hij op jonge leeftijd letterlijk is achtergelaten door zijn ouders in een internaat. Zogenaamd omdat hij moest herstellen van een ernstig ongeluk. De werkelijkheid is heel anders: hij had een meisje moeten zijn, hij was veel te druk, en moeder had inmiddels een dochter gekregen. Zonder manlief had ze precies dat perfecte gezinnetje dat ze zo graag wilde.

En terwijl ik dit schrijf, besef ik best hoe zuur ik klink, maar ik kan vandaag even niet om mijn gevoel heen.

Waarom het juist vandaag ineens weer zo hard binnenkomt, weet ik ook niet. Misschien omdat we ziek zijn. Misschien omdat ik me erger aan alles wat kleinzoon hier stiekem heeft uitgevreten. Elke dag ontdek ik iets nieuws. En mijn idiote hoofd schreeuwt dan: "bovendien is hij degene die er telkens weer voor zorgt dat wij een week ziek zijn." Bla, bla bla. Je moet maar ergens om zeuren nietwaar? Misschien heb ik — ondanks dat ik door de overgang heen ben — toch last van hormonen. Wie zal het zeggen.

Ik voel me vandaag in ieder geval niet in mijn hummetje en ben deze dag boos en verdrietig begonnen."

En dan ga ik annaliseren.

Wat voel ik? Waar komt dat vandaan? Waarom ineens vandaag? 

Maar ja, zo is hoe het werkt met oude pijn: het heeft geen agenda, geen logica, geen nette timing. Het duikt op wanneer je weerstand laag is, wanneer je lijf moe is, wanneer er gedoe in huis is, wanneer je ziek bent, wanneer er iets kleins gebeurt dat ineens een hele oude snaar raakt.  

Het lijkt op terugval, op zwakte maar het is eigenlijk je systeem dat zegt: hé, dit stukje is nog niet helemaal stil.  

Ik heb mijn leven lang geleerd om door te lopen, weg te lachen, te relativeren, te zorgen, te dragen. Dan lijkt het me niet vreemd dat er soms iets naar boven komt dat nooit echt een plek heeft gekregen.

Omdat ik me ziek voel heb ik gewoon ook geen buffer meer. Ziek zijn, zorgen om kleinkinderen, irritatie, hormonen die misschien toch nog een staartje hebben… dat alles maakt dat de deur naar oude emoties net iets verder openstaat. En omdat ik ook gewoon ben opgestaan met een rotgevoel komen dingen sneller mee naar boven die normaal onder water blijven. Dat weet ik ook allemaal wel.

Mijn hersenen neigen naar: Je klinkt raar, je overdrijft, je bent zuur. Maar is de werkelijkheid niet dat ik ook maar een mens ben. Dat ik probeer zo eerlijk mogelijk te zijn. Dat ik ook gewoon moe ben van het ziek zijn.

Feit is dat ik iemand ben die jarenlang heeft geleerd om door te gaan, nooit de luxe heeft gehad om mijn eigen emoties centraal te zetten, patronen heb ontwikkeld die toen hielpen, maar nu soms botsen.  

Dat ik vaak streng ben voor mijzelf op momenten dat ik eigenlijk zachtheid nodig hebt en dat ik snel denk dat ik “overdrijf”, terwijl ik gewoon menselijk reageer op oud zeer.

Conclusie is dat ik laat zijn wat is vandaag en morgen gaan we gewoon weer door. Kan nu toch niet veel doen want het wordt maar liefst 34 graden vandaag met een luchtvochtigheid van 85%. 

Je zou bijna verdrinken. 

Blijf zacht, vooral voor jezelf.