Hij is er weer

 

  Hij vroeg het al een tijdje geleden.  

“Ma, waarom schrijf je nooit eens over mij?”  

Ik lachte. En dacht: wat moet ik in vredesnaam over jou schrijven?

Onze schoonzoon. Degene die altijd met flauwe grapjes komt, die de boel oprekt, relativeert, soms tot lichte irritatie toe. En hij dacht waarschijnlijk: als je niet weet wat je moet schrijven, dan zorg ik wel voor materiaal.  

Nou. Dat hebben we geweten.

Al maanden voelde hij zich niet lekker. De ene dag iets beter, de andere dag weer beroerd, maar nooit echt goed. Het ging langzaam van kwaad tot erger. Meerdere keren werd hij onverrichter zake naar huis gestuurd door de arts. Meerdere keren lag hij in het ziekenhuis. Ontelbare onderzoeken. En steeds hetzelfde antwoord: niets gevonden.  

Maar dat hij ziek was, stond buiten kijf. Dat kon een klein kind nog zien.

Tot het ineens echt misging. Het ziekenhuis besloot dat hij niet meer naar huis zou gaan voordat ze wisten wat hem mankeerde. En toen kwam er een antwoord. Een antwoord dat niemand wilde horen. De schrik sloeg in als onweer dat te dicht bij huis inslaat.

We waren bezorgd — natuurlijk waren we dat — maar er was nog iets anders dat me elke keer in mijn achterhoofd prikte: schoonzoon was schoonzoon niet meer. 

Zijn flauwe grapjes, waar ik me soms best aan kon ergeren — al liet ik dat nooit merken — waren verdwenen. En ik miste ze. Ik miste hém. De man die mijn dochter aan het lachen maakt, die de kleinkinderen optilt alsof ze veren zijn, die altijd net iets te hard in mijn arm knijpt.

En ondertussen maakten we ons zorgen om mijn dochter, om de kleinkinderen, om alles wat er om hen heen hing. Ik kon fysiek niet bijspringen, en dat knaagde behoorlijk. En natuurlijk was er die grote vraag: wordt hij beter?

Vandaag belden we.  

Beeldbellen — wat een uitvinding.

En daar was hij.  

Bleek, vermoeid, nog een lange weg te gaan met een operatie in het verschiet, meerdere onderzoeken en een herstel dat hoort bij iets wat — helaas — een blijvertje is. Maar hij maakte een grapje. Een flauwe. En we hebben er hartelijk om gelachen, want…

…we voelden het meteen.  

Heel even.  

Heel duidelijk.  

Schoonzoon is er weer.

Blijf zacht.