Theezakjeswijsheid en bloeiende inzichten"

 Hoe een simpele vraag over bloemen leidde tot een ode aan Moeder Natuur.

Je kent ze wel. Die theezakjes met een labeltje eraan. Niet zomaar een labeltje met een merk of smaak, nee — eentje met een vraag. Soms luchtig, soms verrassend diep. Geen Kant of Nietzsche hoor, maar toch: af en toe zit er eentje tussen die je even laat stilstaan. 

Zoals vandaag.

"Wat is jouw lievelingsbloem?"

Klinkt simpel, toch? Maar ik zat daar met mijn dampende kopje thee en dacht: tja… wat ís eigenlijk mijn lievelingsbloem? Geen idee. Ik vind er zoveel mooi. De één vanwege z’n kleur, de ander om z’n geur, en weer een ander omdat-ie eruitziet als een kunstwerkje van Moeder Natuur zelf. En laten we eerlijk zijn: ze heeft haar best gedaan. Echt hoor, petje af.

Natuurlijk zijn er ook bloemen die ik wat minder waardeer. Kunstmatig gekleurde exemplaren bijvoorbeeld — sorry, maar dat voelt alsof je een Rembrandt met neonverf overschildert. Zo heeft Moeder Natuur dat niet bedoeld. En wat zij bedenkt, is meestal spot-on. Neem nou bloemen die precies de juiste insecten aantrekken. Sommige beestjes zijn zó goed aangepast dat je ze bijna niet van de bloem kunt onderscheiden. 

Staaltje camouflage level: expert.

Bloemen zijn dus niet alleen mooi, ze zijn ook onmisbaar. Ze bieden voedsel aan bijen, vlinders en andere bestuivers. Zonder bloemen geen nectar, zonder nectar geen insecten, en zonder insecten… geen vogels. Het domino-effect van de natuur. En wist je dat wilde bloemen ook de bodem gezond houden? Ze zijn basically de huisartsen van het ecosysteem.

Maar goed, terug naar die vraag. Wat is mijn lievelingsbloem? Vandaag zijn dat de Camellia sinensis en kamille. Waarom? Omdat ze samen verantwoordelijk zijn voor het heerlijke kopje thee dat ik nu zit te drinken. 

Ja ja, ik drink ook wel eens thee. En blijkbaar filosofeer ik er ook van.

Blijf zacht en geniet van je thee en van bloemen.