Soms begint mijn dag eerder dan ik zelf van plan was. Soms praat mijn hoofd harder dan goed voor me is. En soms… zit Fiepje — mijn innerlijke bemoeial — al op mijn schouder voordat ik mijn eerste koffie heb gehad. Hier schrijf ik over dat soort dagen. Over het leven zoals het komt: rommelig, grappig, vermoeiend, liefdevol en vooral echt.
Ik deel wat er door mijn hoofd raast, wat me raakt, wat me frustreert en wat me laat lachen. Geen perfecte plaatjes, geen gladgestreken verhalen. Gewoon ik, met koffie in mijn hand en een bonkend hoofd als het moet. En Fiepje. Altijd Fiepje.
Welkom in mijn wereld.
Vandaag begon mijn dag al om 05.10 uur. Niet omdat ik zo’n uitgesproken ochtendmens ben, maar omdat mijn brein blijkbaar vond dat er bovenin nodig verbouwd moest worden. Met kleine oogjes en een dreunend hoofd strompel ik naar beneden. Niet wakker, nauwelijks aan. Eerst maar even buiten staan: diep ademhalen, water drinken. Meestal helpt dat—zuurstof en vocht door dat lijf. Maar nee, vandaag niet. Bij elke stap bonkt mijn hoofd alsof er een fanfare in mijn schedel is neergestreken.
En moe… zó moe. Maar ja, er lopen hier drie bazige viervoeters rond die bij de minste reuring al beginnen te roepen: Eten! Buiten! Eten! Buiten! En zodra ze buiten staan, willen ze alweer naar binnen. Dus eerst mijn ochtendplichten maar afgevinkt. Daarna vond ik dat er meer vocht in moest. Koffie is ook vocht, toch?
Alleen was mijn hoofdpijn inmiddels zo heftig dat ik op de bank ben gaan liggen met een pijnstiller die twee keer zo zwaar was als normaal. Pas om half tien werd ik weer wakker. De koffie was inmiddels koud.
Gelukkig hebben we zo’n ouderwets koffiezetapparaat dat in no-time nieuwe zet. Gewoon met een filter. Geen bonenmachines of dure cups waar koffie uitkomt die, naar mijn mening, nauwelijks te drinken is. Het liefst ga ik terug naar ouderwets opgieten—dat blijft toch de allerlekkerste. Ik snap heus dat mensen druk zijn en zo’n luxe apparaat aanschaffen. Cup erin, knopje aan, altijd ‘verse’ koffie. Maar bij die cups heb ik toch mijn twijfels. Altijd dat rare schuimlaagje. En dan die apparaten die ook nog melk opschuimen voor je cappuccino of espresso macchiato. Por favor! Je bent je eigen barista. Met een beetje geluk tover je zelfs een hartje in je melkschuim. Leuk op een terrasje, maar thuis wil ik gewoon koffie. Met een klein beetje melk. Lactosevrij, anders protesteert het darmgestel.
Ondertussen is mijn vochthuishouding weer op peil, maar mijn hoofdpijn vindt het beter dat ik de rest van de dag met mijn ogen dicht doorbreng. Terwijl ik zo zit, raast mijn brein vrolijk door: Je moet de afwas nog doen. Je zou ook kunnen strijken. Stofzuigen is geen overbodige luxe. Opruimen! Ook een leuk idee. Ik wou dat ze een keer d’r bek hield.
Oh ja, heb ik jullie al verteld dat mijn innerlijke stemmetje Fiepje heet?
Fiepje. Ik haat haar en ik hou van haar. Ze heeft me vaak genoeg behoed voor erger, maar minstens zo vaak dramt ze over van alles. Kun je niet beter dit? Zou je dat wel doen? Zit daar iemand op te wachten? Vandaag vindt ze dat ze zich extra moet laten horen. Maar ik luister niet. Dit keer win ik het van Fiepje.
Dus blijf ik nog even zitten. Met mijn ogen dicht. Tot mijn brein weer wat rustiger wordt. En dan… heel misschien… zal ik voorzichtig naar Fiepje luisteren en de afwas doen. Maar voor nu staat die afwas er nog prima bij, ligt de was heerlijk schoon op een stapel en mag de stofzuiger morgen weer aan de bak.
Daaaag Fiepje… ga jij maar weer slapen.
Blijf zacht.
