Men zegt dat de jaren tussen de 60 en 70 het mooiste decennium van je leven zijn. Tenminste… dat wordt gezegd. Ik heb nog niemand gezien die er een officieel keurmerk voor heeft uitgegeven, maar goed — ik ben bereid het te geloven.
Elke levensfase komt met nieuwe uitdagingen, maar ergens tussen je zestigste en zeventigste schijnt er ineens van alles te verschuiven. Rimpels, prioriteiten, energielevels… noem maar op. De vraag is: hoe ga ik daarmee om? En vooral: hoe haal ik alles uit dit zogenaamd gouden decennium zonder mezelf te verliezen in gouden glitters die overal blijven plakken?
Van hoofd naar hart (en soms weer terug)
Ik merk dat ik steeds minder in mijn hoofd woon en steeds vaker in mijn hart. Alsof ik eindelijk de sleutel van die deur heb gevonden — hij lag waarschijnlijk al die tijd gewoon in mijn rommellaatje.
Ik kijk anders naar dingen. Dieper. Rustiger. Alsof ik nu pas klaar ben voor de betekenis van het leven, in plaats van alleen de gebruiksaanwijzing. En eerlijk? Het voelt een beetje vreemd, maar vooral prachtig. Ik ben gelukkiger dan ooit. En ik hoop dat dat voor meer zestigers geldt.
Herinneringen: welkom, maar geen logeerpartij meer
Wat ik ook merk: herinneringen mogen er zijn, maar ze hoeven niet meer elke dag op de bank te komen zitten met een kop koffie en een “Weet je nog…?”.
Ze bepalen mijn leven niet meer.
En dat geeft ruimte.
En rust.
En minder koffie.
De kleine dingen zijn ineens groot
Een wandelingetje.
Stilte in de ochtend. Schrijven zonder afleiding. Een merel die vindt dat hij de Pavarotti van de tuin is. Een kat die op schoot ligt alsof hij mij persoonlijk heeft gevonden.
Elke dag iets kleins, iets van mij. Het is bijna decadent hoe heerlijk dat voelt.
Zelfzorg, maar dan op mijn manier
Een beetje beter nadenken — of eigenlijk helderder denken — lukt me steeds vaker. Mijn energielevel is nog niet helemaal waar het wezen moet, maar ik heb goede hoop. Zodra de lentezon zich laat zien en het frisse groen weer opduikt, kom ik meestal vanzelf uit mijn jaarlijkse winterslaap. Ik ben net een beer, maar dan met een betere garderobe.
Bewuster leven, niet perfecter
Ik geniet meer van alles om me heen. Niet omdat alles perfect is — verre van, gelukkig maar — maar omdat ik bewuster ben. Van de mensen die ertoe doen. Van mijn lichaam en wat het nodig heeft. Van het leven dat precies bij mij past, in dit moment, in dit decennium.
Als dit het gouden decennium is… dan glimt het precies goed.
Blijf zacht
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier een berichtje achter: