Ik lijk wel niet goed wijs. Eén warmere dag, één verdwaalde zonnestraal, en hoppa: mijn brein verandert in een plaatjes‑waterval.
We hadden ons voorgenomen dat dit jaar zou draaien om reiniging, verfijning en vernieuwing.
Nou… missie geslaagd, want de plannen stromen inmiddels zo hard dat het meer op een kolkende rivier lijkt dan op een rustig beekje.
Ik wil het hele huis een deep clean geven. Niet alleen met sop, schuim en stofdoek, maar ook energetisch.
Moet alleen nog even bedenken wat handiger is: eerst de energie of eerst de stofnesten. (Waarschijnlijk maakt het universum zich er niet druk om, maar ik wel.)
Daarna willen we een muur en de raamkozijnen van de huiskamer schilderen. En zodra die muur droog is, komen er fotolijstschapjes.
De lijsten en foto's liggen al klaar.
Dan ga ik eindelijk weer kamerplanten aanschaffen. Want eerlijk: de planten die we nu hebben… die leven nog net, maar meer uit beleefdheid dan overtuiging.
Toen ik nog op de flat woonde had ik minimaal 60 à 70 weelderige planten. Hier staan er 11 die elkaar fluisterend moed inspreken. Ze doen hun best, maar daar is alles mee gezegd. Ander huis, andere regels. Alleen heb ik die dus nog steeds niet door.
Ook de kozijnen en deuren van de keuken roepen al een tijdje om aandacht. En verf. Vooral verf.
En dan… de tuin.
Het liefst beginnen we nog vóór het voorjaar, want waarom wachten tot het logisch is.
De kattenren krijgt een aanbouw, inclusief kattenbakkenkamer, extra dakplaat en een heus kattenhuis.
Verder komt er een wadi‑achtige waterloop, dus er moet worden gespit, verplant, geplant, gesjouwd met stenen.
Het hek van de voortuin stort bijna in pure wanhoop uiteen, dus dat moet opgeknapt worden.
En natuurlijk komen daar ook nieuwe planten, want waarom niet nóg meer groen om in leven te houden.
En nu sta ik dan, met mijn blote voeten in het dauwnatte gras. Ik haal drie keer diep adem en luister naar wat er uit mijn onderbuik opborrelt—ook al is dat soms meer buikgerommel dan wijsheid.
De echte uitdaging? Me niet laten meesleuren in grootse plannen.
Beter klein. Mini‑aanpassingen brengen me verder dan grootse visioenen.
Ik ga stap voor stap, vertrek van waar ik nu sta (in dat natte gras dus) en zorg dat het een beetje comfortabel blijft.
Sterker nog: het mag leuk zijn.
Ik kies kleine stappen die haalbaar zijn, dingen die ik morgen al kan doen.
En over een jaar kijk ik terug en denk ik: kijk mij nou, met mijn blote voeten en mijn stille revolutie.
Blijf zacht staan
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier een berichtje achter: