Ik kijk geen nieuws. Of nou ja… ik doe mijn best het te ontwijken zoals ik ook mango ontwijk: met overtuiging. Hier woont echter een man die wél graag weet wat er in de wereld gebeurt, dus af en toe vang ik toch iets op.
Waarom ik het nieuws mijd is simpel: ik word er beroerd van. Het lijkt soms alsof de wereldredactie een wedstrijd “Wie brengt het meest deprimerende item?” speelt. Beelden van mensen die tussen de brokstukken van hun oude leven staan, blijven dagen in mijn hoofd rondspoken. En na de zoveelste aanslag loop ik rond met een cocktail van verdriet, angst en verontwaardiging waar geen parasolletje tegenop kan. En dan heb ik het nog niet eens over bepaalde "wereldleiders."
Struisvogelgedrag? Nee hoor. Ik noem het emotionele zelfbescherming. Als ik alles zou volgen wat er misgaat op aarde, zou ik alleen nog maar in foetushouding onder een dekentje liggen. Niemand die daar beter van wordt. Dus kies ik bewust voor lichtheid, vrijheid en een beetje geluk. Negatief nieuws past daar simpelweg niet bij.
Natuurlijk zou ik het liefst iedereen gelukkig, gezond en vredig zien. En ja, als ik in mijn eentje de hele natuur kon redden, had ik dat allang gedaan — waarschijnlijk in een charmante cape. Maar dat kan ik niet. Wat ik wél kan, is vrede zoeken in mezelf. Door eerlijk te zijn. Door mezelf aardig te vinden (werkt verrassend goed). Door bij mezelf te blijven, zodat ik ook in mijn omgeving rust kan brengen.
Wrok en haat? Geen tijd voor. Dankbaarheid? Daar heb ik wél een abonnement op. Ik ben dankbaar voor wie ik ben, voor de mensen om me heen — geliefd of minder geliefd, ze zijn allemaal uitstekende leermeesters — voor mijn verleden dat me wijzer maakte, en voor mijn toekomst die vast weer vol verrassingen zit.
Maar het meest dankbaar ben ik voor het nu. Hier leef ik, met de mensen die ik graag zie. En elke dag schrijf ik mijn eigen nieuwsbulletin: één met positiviteit, mildheid en vooral heel veel liefde.
Blijf zacht
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier een berichtje achter: