Ik heb vandaag een echte HDHD-dag. Hele Dag Heel Druk. Tenminste… in mijn hoofd. Daar rent een heel team onzichtbare projectmanagers rond te schreeuwen dat ik nog dit moet, dat wil, en óók nog even zus-en-zo kan doen. Ondertussen loop ik zelf rond als een kip zonder kop die eigenlijk… helemaal niks doet.
Behalve druk zijn met druk zijn.
Oké, eerlijk is eerlijk: we hebben wél boodschappen gedaan. In drie verschillende winkels nog wel. Drie! Dat is voor mij ongeveer hetzelfde als een marathon, maar dan zonder medaille of applaus. Pfffff. Maar goed, wir haben es geschaft.
Mijn hoofd is inmiddels zo vol dat het bijna met een megafoon staat te tetteren. Concentreren op een gesprek met manlief? Vergeet het maar. Hij praat, ik knik, maar in mijn hoofd staat iemand confetti te strooien terwijl een ander roept: “Wat moesten we ook alweer doen?!”
En mocht je denken dat ik dit stukje er even soepel uit ram — ha! Nee hoor. Je wil niet weten hoe vaak ik zinnen heb herschreven. En hoe lang ik daarover heb gedaan. Mijn delete-knop is inmiddels emotioneel uitgeput.
Maar goed. Eerst een stevig bakkie jus de Brasil. Daarna zie ik wel wat mijn brein besluit. Misschien rust. Misschien chaos. Misschien een spontane behoefte om de sokkenla te reorganiseren. Je weet het nooit met dat ding.
Blijf zacht
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier een berichtje achter: