Luisteren is volgens mij de heilige graal van verbinding. Niet zo’n halfbakken “ja hoor, ik luister” terwijl mijn brein ondertussen de boodschappenlijst afwerkt, maar écht luisteren. Het soort luisteren waarbij de ander zich gezien voelt, alsof je even een menselijke wifi‑verbinding vormt.
Vooral bij manlief is dat essentieel. Als ik hem niet onderbreek (wat al een prestatie op zich is), ontdek ik soms dat er achter zijn woorden hele werelden van gevoelens en behoeften schuilgaan. En ja, dat werkt ook andersom — al zit er bij mij soms een iets luidere ondertiteling onder.
Wanneer ik benoem wat ik hoor of zie, krijgt het gesprek ineens diepgang. Dan zitten we samen in het hier en nu, alsof we een mindful koppel uit een glossy magazine zijn. Door bij mezelf te blijven én hem in zijn waarde te laten, ontstaat er rust. Vertrouwen. Harmonie............meestal.
Want eerlijk: we onderbreken elkaar nogal graag. Alsof onze gedachten limited edition zijn en meteen gedeeld moeten worden voordat ze verlopen. Soms vraag ik me af: vinden we ons eigen verhaal op dat moment gewoon nét iets belangrijker? Of zijn we bang dat we anders niet meetellen in het Grote Gesprek des Levens?
Mijn brein werkt soms sneller dan het gesprek, waardoor ik de neiging heb mijn gedachten er direct uit te gooien. Alsof ze anders oplossen in de atmosfeer en ik ze nooit meer terugvind.
En toen las ik vanmorgen dit juweeltje:
“Onderbreken kan een teken van intelligentie zijn! Mensen die vaak onderbreken zijn vaak creatiever en slimmer. Hun brein loopt simpelweg voor op het gesprek.”
Aha. Kijk. Dat is informatie waar ik wat mee kan.
Dus vanaf nu, als ik manlief weer eens in de rede val, zeg ik gewoon heel liefdevol:
“Sorry schat… mijn intelligentie ging even met me aan de haal.”
Blijf zacht voor elkaar
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier een berichtje achter: