Spikkeltjes

Het was augustus 2016 toen onze huisarts, met een gezicht alsof ze zojuist had ontdekt dat de wereld verging, ineens op onze bank zat. Een week eerder had ik het bevolkingsonderzoek borstkanker gehad, en nu vertelde ze dat er “iets” in mijn borsten gezien was. Spikkeltjes. Ze had zelfs al een afspraak gemaakt bij de Mammapoli. Iedereen gespannen. Behalve ik. Ik voelde het meteen: dit was niks. Geen borstkanker. Punt.

Dus ik naar de Mammapoli, waar ik zó vriendelijk werd ontvangen dat ik bijna vergat waarvoor ik kwam. Nieuwe foto’s moesten er komen. Veel foto’s. Mijn borsten werden vanuit elke denkbare hoek vastgelegd — National Geographic zou er jaloers op zijn. En ja hoor, daar gingen ze weer: fijn geplet tussen twee ijskoude platen. Elke keer denk ik: wie heeft dit apparaat ontworpen en waarom haat die persoon vrouwen.

Maar goed, het was voor een goed doel. Al vraag ik me nog steeds af hoe gezond het is om borsten zo plat te drukken dat je ze bijna als pannenkoek kunt serveren.

Na grondig onderzoek kwam de conclusie: kalkjes. Jawel. “Mevrouw, u heeft kalkjes.” Alsof ik een slecht ontkalkte waterkoker was. Ze wilden het wel goed in de gaten houden, dus mocht ik drie jaar lang elk half jaar terug om opnieuw geplet te worden. En ja hoor: het bleven kalkjes.

Nu ligt er weer een nieuwe afspraak op de mat. Niet van de Mammapoli, maar van het officiële bevolkingsonderzoek. En ik vraag me serieus af waarom ik mezelf dit blijf aandoen. Natuurlijk weet ik dat het verstandig is. Beter vroeg dan te laat — ik ken genoeg verhalen die anders afliepen.

Maar toch. Ik snap nog steeds niet dat wij vrouwen dit allemaal maar slikken. Er bestaat een pijnloze methode. Maar ja… dat zal wel weer te duur zijn. Want laten we eerlijk zijn: money in the pocket is blijkbaar belangrijker dan comfortabele borsten.

Blijf zacht, ook voor je borsten.