Werken in een supermarkt valt in Nederland bijna altijd onder de dienstverlenende beroepen, vooral binnen de detailhandel. Het draait om klantcontact, service verlenen en het ondersteunen van het verkoopproces. Kortom: precies dat waar dienstverlenend werk om bekendstaat.
En laat ik nou net in een supermarkt komen waar ze dat concept enigszins zijn vergeten. De medewerkers hier in de buurt mogen wat mij betreft wel eens een cursus klantvriendelijkheid volgen. Tjongejonge… zo’n concentratie chagrijn op één plek, dat is bijna knap. Het begint al bij binnenkomst. De winkel is nog bijna leeg, personeel staat te vakkenvullen, en ik roep vrolijk “goedemorgen!” — een paar keer zelfs. Een vriendelijk “goedemorgen” terug? Ho maar. Je zou bijna denken dat ik ze vraag om mijn huur te betalen.
Nu moet ik eerlijk zeggen: ze zijn niet allemaal zo. Maar er lopen er een paar rond — mét een leidinggevende functie nota bene — waarvan je denkt: als dit het voorbeeld is, dan snap ik waarom de rest ook niet staat te stralen. Goed voorbeeld doet goed volgen, maar ja… wie ben ik.
Ik heb vroeger zelf in de detailhandel gewerkt, en daar was het heel normaal: je zei goedemorgen, goedemiddag, fijne dag, en als iemand iets vroeg, gaf je gewoon vriendelijk antwoord. Dat jij misschien je dag niet hebt, hoeft de klant niet te merken. Mág de klant niet merken. Die komt voor boodschappen, niet voor jouw donderwolk.
Je kunt denken: maak je niet zo druk. Maar ik merk dat ik daar gevoelig voor ben. Ik weet heus dat het niet altijd makkelijk is hoor, dat winkelmasker opzetten. Maar als je dat écht niet kunt, moet je misschien ander werk zoeken. Ik blijf in ieder geval vriendelijk. En hoe chagrijniger jij doet, hoe overdreven vriendelijker ik word. Pure passief-agressieve zelfzorg.
Blijf zacht
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier een berichtje achter: