Verlangen

Waar heb ík op dit moment eigenlijk zin in?

En hoe hard roept dat verlangen eigenlijk — fluistert het zachtjes in mijn oor, of staat het met een megafoon te zwaaien alsof het auditie doet voor een slechte talentenshow?

“Joehoeeeee!”

Ik voel het meestal ergens in mijn lichaam: in mijn buik, mijn schouders, of op een totaal onverwachte plek die ik niet eens kan aanwijzen op een anatomieposter.

Verlang ik naar rust, of juist naar een beetje gezonde chaos? Naar een boswandeling, of — heel verrassend — tóch weer aan het werk gaan? Naar zoet, zout, sigaretten, koffie, een gesprek, stilte… of gewoon naar iemand die mijn planten water geeft?

Ik sluit mijn ogen en voel waar ik nú naar verlang.

Hoe groot is dat verlangen eigenlijk, en hoe snel hoop ik dat het vervuld wordt?

Soms zit mijn verlangen gewoon relaxed naast me op de bank, kopje koffie, koekje erbij.

Soms groeit het uit tot een innerlijke cheerleader (Fiepje kan behoorlijk tekeer gaan) die steeds harder begint te roepen.

En ja, er komt soms een moment waarop ik denk: Oké, nu wil ik het. NU.  

Is mijn verlangen dan meteen een verslaving?

Volgens mij niet.

Mijn verlangen is van mij — helemaal van mij.

Ik kan het opmerken, er even naar glimlachen, en vervolgens kiezen of ik er iets mee doe. Zolang het geen “moeten” wordt, blijft het vrij.

Mijn verlangen komt uit mijn hart.

Het kan me vooruit duwen, me inspireren, of me juist energie geven door het even níet meteen te vervullen.

Best apart eigenlijk, dat uitstellen soms juist kracht geeft.

Maar het werkt.

Probeer maar eens.

Dus vandaag sta ik er eens bewust bij stil.

Stel ik uit, of vul ik zo snel mogelijk in?

En wat levert dat mij op — echt?

Blijf zacht voor jezelf