Een van onze kleinzoons komt dit weekend weer logeren. En omdat het niet zo’n geweldige eter is, zorg ik er altijd voor dat hij in ieder geval wél eet wat hij lekker vindt. Zo staan er steevast bakjes in de koelkast met snoeptomaatjes, komkommertjes en kleine paprikaatjes. Ook liggen er altijd appels op een schaal. Hij vindt dat heerlijk, en om die reden mag hij zoveel pakken als hij wil. Dan weet ik tenminste dat er iets gezonds naar binnen gaat en hoef ik me geen zorgen te maken wanneer hij tijdens de avondmaaltijd zit te kieskauwen.
Dus ging ik vanmorgen vroeg wat boodschapjes doen. En ik viel van de ene verbazing in de andere. Maar de kroon spande toch echt de zak met appeltjes die ik wilde kopen. In winkel nummer één kostte die €3,99. En in een andere winkel — voor exact dezelfde zak, zelfde appels, zelfde hoeveelheid, zelfs dezelfde merknaam — €1,79. Dat is niet “zomaar een beetje marge”, dat is het soort verschil waar je spontaan je leesbril voor recht zet. Het is verdorie meer dan het dubbele.
Nah… je snapt het wel hè. Dan beginnen bij mij de radartjes te draaien.
Wie bepaalt eigenlijk die prijs?
Nou, dat doet dus de winkel zelf. En geloof me: daar komt meer bij kijken dan een rekenmachine en een viltstift.
Sommige winkels kopen groot in en krijgen korting. Andere kopen klein in en krijgen… tja… een vriendelijke glimlach. Dan heb je winkels die graag goedkoop willen lijken, en winkels die denken: “Wij zijn premium, dus onze appels zijn vast spiritueel verrijkt.”
De locatie doet ook mee. Staat de winkel in een duur gebied, dan betaal je als klant vrolijk mee aan de huur. Staat de winkel ergens waar zelfs de duiven hun eigen brood meenemen, dan kan de prijs weer omlaag.
Dan heb je ook nog de psychologie. Soms wordt een product expres duurder geprijsd zodat je denkt dat het beter is. Maar ja, een appel blijft een appel. Zelfs als je er een sjieke naam op plakt en hem twee keer zo duur maakt.
Andere keren is het juist een lokkertje: “Kijk eens hoe goedkoop wij zijn! Kom binnen! Koop dingen die je niet nodig hebt!”
Ik vermoed dat sommige winkeliers ’s avonds in de kantine zitten te gniffelen: “Zullen we morgen eens kijken hoeveel we durven te vragen voor dezelfde zak?”
Het gekste is wel dat supermarkten volledige vrijheid hebben om hun eigen prijzen te bepalen.
Zelfs als het precies dezelfde zak appeltjes is, mogen ze er elke prijs op plakken die ze willen.
Sommige winkels rekenen gewoon wat hun publiek bereid is te betalen. Zodra ze weten dat hun klanten minder prijsbewust zijn, gaat de prijs omhoog.
En dan denk ik dus meteen: Mag dat zomaar? En wat blijkt: JA. Er is in Nederland geen vaste prijswet voor voedsel. Zolang de prijs duidelijk vermeld staat, mag een winkel vragen wat ze wil.
Maar deze dame is niet op haar achterhoofd gevallen. Ik rijd met liefde een blokje om voor die goedkopere winkel. Ik heb namelijk geen geldautomaat in de tuin staan en al helemaal geen drukpers waarmee ik zelf even wat bij kan drukken. Ook ik moet op de kleintjes letten.
De goedkope appeltjes liggen inmiddels op de schaal. En geloof me: kleinzoonlief zal ze net zo lekker vinden als hun duurdere broertjes die nog keurig in het schap liggen te wachten tot iemand met een wat ruimere portemonnee langskomt.
Blijf zacht en let vooral op de kleintjes