Al jaren droeg ik een ketting met daaraan een bijzondere hanger in de vorm van een potlood. Gemaakt van hoorn, hout en amethist, met daarnaast een klein hangertje van rozenkwarts. Die combinatie stond voor mij symbool: het potlood voor mijn creativiteit, de rozenkwarts voor liefde — voor mezelf en voor het leven. Ik droeg de ketting dag en nacht, alsof hij een vanzelfsprekend deel van mij was.
Afgelopen vrijdag kreeg ik van mijn kleinzoon een kettinkje met een hartje van lapis lazuli. Een lief, waardevol cadeau. De lengte bleek precies zo dat het hartje net onder het potlood viel, alsof het zo bedoeld was. Dus bleef ook deze ketting om mijn hals.
Toen gebeurde er iets wat ik niet had zien aankomen. Op zondagavond viel mijn potloodketting ineens van mijn nek, recht voor mijn voeten. Niet het koord, maar de sluiting — precies het punt waar je iets vastmaakt, of loslaat. Ik dacht nog: ach, dat fix ik zo. Ik heb nog zo’n koord liggen.
Maar nu ligt het daar, op mijn bureau. Het koord. De hanger. De herinnering. En ik merk tot mijn eigen verbazing dat ik geen enkele behoefte voel om het te repareren. Alsof het potlood zijn werk heeft gedaan. Alsof het zegt: 'je hebt me niet meer nodig.'
Terwijl die ketting daar zo ligt, merk ik dat er iets in mij verschuift. Niet groot, niet dramatisch, maar precies voelbaar genoeg om me er even bij te laten stilstaan. Alsof het leven me met een klein tikje op de schouder wijst: kijk nog eens goed. Want misschien gaat het niet om het potlood dat viel, maar om het hart dat bleef hangen. Misschien vertelt dit kleine voorval iets over waar ik nu sta — in mijn creativiteit, in mijn zachtheid, in het doorgeven en ontvangen van liefde. Alsof de symboliek zich pas laat zien als je even niet oplet.
Ik denk dat dit is wat me het meest raakt: dat ik altijd dacht dat ik die ketting nodig had om mijn creativiteit bij me te dragen. Dat het potlood me eraan herinnerde wie ik was. Maar nu het daar zo ligt, merk ik dat er iets in mij ontspant. Alsof het potlood zegt: je hoeft me niet meer vast te houden, ik ben al lang in je verhuisd. En misschien is dat hartje van lapis lazuli precies op tijd gekomen — niet om iets te vervangen, maar om iets nieuws te openen. Een andere laag, een andere fase, een andere manier van kijken.
Hoe langer ik ernaar kijk, hoe meer ik voel dat de timing geen toeval is. Alsof het leven soms precies weet wanneer iets mag verschuiven. Dat potlood heeft me jarenlang gedragen in mijn creativiteit, in mijn zachtheid, in mijn eigen ritme. Maar nu er een hartje van lapis lazuli onder bungelt — een steen van waarheid en verbinding, gekregen uit de handen van mijn kleinzoon — lijkt het alsof er een nieuwe laag wordt aangeraakt. Alsof het oude symbool zachtjes een stapje terugdoet om ruimte te maken voor iets dat verder reikt dan alleen mijn eigen verhaal. En dat het juist de sluiting was die brak, het punt waar je iets vastmaakt of loslaat, voelt bijna als een knipoog. Alsof het potlood wilde zeggen: je hoeft me niet meer te dragen om me bij je te hebben. En misschien is dat wel waarom ik geen enkele drang voel om het te repareren. Niet omdat het me niets meer doet, maar omdat het zijn werk heeft gedaan. Omdat het nu in mij zit, en het hartje dat ik kreeg precies op tijd kwam om dat te laten zien.
Dat is dan toch het mooiste aan dit alles: dat een klein gebaar van een kind iets in beweging kan zetten wat je zelf niet eens meer bewust vasthield. Alsof de symboliek zich door de generaties heen verplaatst — van mijn eigen creatieve potlood naar het blauwe hartje dat ik kreeg van mijn kleinzoon. Een nieuw laagje liefde, een nieuw soort waarheid, een nieuwe manier van dragen. Niet in de vorm van een talisman die mij beschermt, maar als een herinnering dat ik zelf allang ben doorgegeven.
En ach… misschien viel het potlood gewoon omdat het wist dat er nu iemand is die mijn hart nóg beter bewaakt dan hij ooit heeft gedaan.
Soms verandert de vorm, maar nooit de bron.
Blijf zacht
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier een berichtje achter: