Zo. Vanmorgen had ik mezelf er eens goed voor neergezet. Klaar om een lekker stukje te schrijven. Laptop op schoot, notebook open, koffie binnen handbereik… en toen gebeurde het........
Heel langzaam, bijna dramatisch, trok hij op. Vanuit de diepste krochten van mijn wezen sloop hij naar boven, hersenmist. Of, zoals de hippe mensen het noemen: brain fog.
Met je hoofd “in de mist” zitten
We kennen het allemaal wel: je gedachten lijken stroop, concentreren lukt voor geen meter en woorden vinden voelt alsof je een potje Scrabble speelt maar dan zonder letters. Dat fenomeen heet dus brain fog. Geen officiële diagnose, maar het kan je dag wel behoorlijk saboteren.
In mijn geval verandert het me in een soort stand-by versie van mezelf. Slapen of wezenloos voor me uit staren — dat zijn dan ongeveer de enige twee opties.
Hoe voelt hersenmist eigenlijk?
Hersenmist staat voor mentale wazigheid en verminderde helderheid. Mensen ervaren vaak:
- moeite met concentratie
- vergeetachtigheid of woorden niet kunnen vinden
- traag denkvermogen
- een verward of “afwezig” gevoel
- snelle overprikkeling, vooral bij multitasken
Het voelt alsof er een dikke sluier over je gedachten ligt, waardoor alles net wat meer moeite kost. Alsof je brein zegt: “Vandaag even niet, succes ermee.”
Wanneer is het normaal — en wanneer niet?
Een keer hersenmist na een korte nacht, drukke week of stress? Helemaal normaal. Meestal trekt het weg zodra je weer rust pakt.
Maar blijft het langer hangen of belemmert het je dagelijks leven, dan kan er meer aan de hand zijn. Denk aan chronische aandoeningen zoals fibromyalgie, CVS, schildklierproblemen, diabetes of neurologische ziekten zoals MS of dementie.
Bij mij is het de fibromyalgie die af en toe besluit mijn brein in te pakken in een dikke grijze wolk. “Lekker warm,” denkt die mist waarschijnlijk. “Maar denken? Nee hoor, dat doen we vandaag niet.”
Een simpele vraag als “Wat eten we vandaag?” verandert dan in een wiskundig vraagstuk waar zelfs Einstein zijn wenkbrauwen bij zou optrekken.
De enige oplossing: dekentje, dutje, reset
Wat rest mij dan? Juist. Onder een dekentje kruipen en de ogen sluiten. Niet permanent — dat gaat me wat ver — maar gewoon even herstarten.
Manlief legt dan een kussen neer, pakt een deken en zegt:
“Hier, ga jij je brein maar even resetten.”
En wonder boven wonder: na zo'n energiedutje ben ik weer redelijk opgeknapt. Hersengewijs dan. Genoeg om dit stukje te schrijven én tegelijkertijd met manlief te kletsen. Multitasken! Kijk mij eens gaan.
Soms is hersenmist lastig, verwarrend en vaak ronduit irritant. Maar met een beetje rust, een warm dekentje en een dutje op standje coma-light kom ik een heel eind.
En nu maar hopen dat mijn brein dit stukje morgen nog herkent. Zo niet, dan lees ik het gewoon opnieuw — verrassing gegarandeerd.
Blijf zacht
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier een berichtje achter: