Dat ik overprikkeld raak van op visite gaan of visite krijgen… tja, dat is inmiddels net zo’n vast gegeven als dat katten altijd nét gaan liggen op de plek waar jij wilt zitten. Ik weet het. Mijn omgeving weet het. De buren waarschijnlijk ook. Na zo’n dag moet ik sowieso een etmaal horizontaal om weer een beetje mens te worden.
Maar soms… soms is er zo’n bezoekdag die ’s nachts nog een afterparty organiseert in mijn hoofd. Dan komen alle spoken van vroeger even langs om te vragen hoe het met me gaat. Gevolg: ik word al overprikkeld wakker. Nog vóór de katten beginnen te drammen of manlief iets heel normaals vraagt, staat mijn stressmeter al op rood. Op zulke dagen wil ik het liefst onder een steen kruipen en pas weer tevoorschijn komen als iemand roept dat het veilig is.
Mijn energie staat dan op een pitje dat zo laag is dat zelfs een waxinelichtje jaloers zou worden. De vaat doen? Te veel. Een mini-boodschapje? Te veel. Zitten? Ook al bijna te veel. Ik zou dolgraag naar buiten willen, de zon in, maar zelfs dat voelt alsof ik eerst een vergunning moet aanvragen bij mijn eigen brein.
En toch vraag ik me elke keer weer af: "waarom gebeurt dit?" Wat kan ik doen zodat het niet meer gebeurt? Want eerlijk is eerlijk: soms word ik op de meest onverwachte momenten onderuit gehaald door herinneringen waarvan ik dacht dat ik ze allang had uitgezwaaid.
We maken allemaal pijnlijke dingen mee in het leven. Momenten waarop we onszelf tegenkomen, struikelen, opstaan, en soms weer struikelen. En ja, dat biedt kansen voor groei — maar niemand zegt erbij dat die groei soms voelt als een cursus “emotioneel gewichtheffen voor gevorderden”.
Eleanor Roosevelt zei het mooi:
“Mensen groeien door ervaring wanneer ze het leven eerlijk en moedig tegemoet treden. Zo wordt karakter gevormd.”
Prachtig. Maar wat als je rationeel allang klaar bent met het verleden, en het toch voelt alsof er nog onzichtbare koorden aan je trekken?
Ik leer steeds meer dat vergeven — mezelf én anderen — geen luxe is, maar een noodzaak. Want pijnlijke gebeurtenissen die ik blijkbaar nog niet helemaal heb losgelaten, tikken me soms zomaar uit balans. Zodra verdriet uit het verleden aanklopt, vlucht ik vaak mijn hoofd in. Daar ga ik dan: analyseren, herkauwen, waarom-vragen stellen waar geen mens ooit een sluitend antwoord op krijgt.
En dat helpt dus… niet. Het houdt me alleen maar vast in een verhaal dat allang geen nieuw hoofdstuk meer verdient.
Ik weet dat ik het mag loslaten. Dat ik niet meer hoef mee te spelen in een toneelstuk waarvan het doek allang gevallen is. Ik mag vanaf de zijlijn toekijken, zonder schuld, zonder strijd.
En het einde?
Misschien is dit wel de les: soms is groei niet stoer, niet moedig, niet elegant. Soms is groei gewoon erkennen dat je overprikkeld bent, dat je even niets kunt, en dat dat oké is.
Karakter wordt niet alleen gevormd door dapper het leven tegemoet te treden, maar ook door zacht te zijn voor jezelf wanneer je hoofd even besluit dat het genoeg is geweest.
En morgen… morgen zien we wel weer verder.
Blijf zacht voor jezelf
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier een berichtje achter: