Nou daar zat ik dan met mijn goede gedrag, 's Morgens om half zes. Het was nog stikkedonker buiten. Maar omdat ik gisteravond vroeg naar bed ben gegaan vond Fred dat hij recht had om vroeg op te staan. Na een half uur laten zeuren ben ik er maar uit gegaan en heb hem zijn zin gegeven. De buren zijn anders op zondagochtend ook niet blij met hem als buurkat. Maar eigenlijk moet ik hem dankbaar zijn. Ik had anders het prachtige vogelconcert vanmorgen niet gehoord. Het is de merelman die doorgaans vroeg uit de veren is en dan aan z’n zangkunsten begint.
Alsof hij vanmorgen speciaal voor mij zong. Waarschijnlijk niet, maar laat me die illusie.
Zijn heldere, melodieuze zang vulde de stilte. En hoewel ik het nog erg koud vond ging ik even in de tuin op het bankje zitten. Even luisteren, ogen dicht en genieten.
Het mannetje zingt om zijn territorium te claimen en indruk te maken op potentiële partners, elk met een eigen melodie. Vanaf de dakrand begroet hij de dag met een lied dat nooit verveelt.
Van schuwe bosvogel tot stadspoëet
Het is eigenlijk best bijzonder dat we de merel zo dichtbij horen. Tweehonderd jaar geleden was het een schuwe bosbewoner die je zelden zag. Langzaam maar zeker trokken merels richting dorpen en steden, waar ze het verrassend goed bleken te doen.
Er ontstonden zelfs twee ‘types’:
*De bosmerel, traditioneel, rustig, begint pas in april aan een gezin.
*De stadsmerel, moderne multitasker, broedt al in maart en heeft een druk sociaal leven dankzij straatafval, voedertafels en bessenstruiken.
In de stad is het bovendien warmer en lichter in de winter, dus veel stadsmerels blijven gewoon in Nederland. Hun voorjaarshormonen schieten eerder in de startblokken, en ze zingen ook vroeger. Logisch: in het bos hoeft niemand wakker gezongen te worden.
Waarom de ochtend het beste concertmoment is
Wist je dat de vroege ochtend technisch gezien het perfecte moment is voor vogelzang? De lucht is vochtig, de wind ligt stil en het geluid draagt verder. Ideaal voor een merel die indruk wil maken.
Naarmate de ochtend vordert, sluiten steeds meer soorten aan tot het koor rond zonsopgang zijn hoogtepunt bereikt. Een gratis concert waar geen boybandje tegenop kan.
Ik had het allemaal gemist als Fred niet zo’n dramviool was geweest. Maar goed, het concert is voorbij en mijn ogen hangen inmiddels op halfzeven. Tijd om in beweging te komen. Eerst wat rommeltjes opruimen en de kamerplanten water geven — die snakken zo langzamerhand naar een beetje vocht aan de voeten.
En dan?
Dan is er koffie!
Blijf zacht, óók 's morgens om half zes.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier een berichtje achter: