Fibromyalgie en ik: een ingewikkelde relatie.

Over een lichaam dat zijn eigen regels maakt en mij vergeet te informeren 

 Wat je niet ziet, maar wat er wél is

Fibromyalgie en ik: een ingewikkelde relatie. Niet omdat het geen deel van mijn leven is, maar omdat ik er zelf meestal niet bepaald een polonaise van ga lopen. Misschien vind ik het te confronterend, misschien ben ik er gewoon een beetje klaar mee — wie zal het zeggen.

Maar goed, vanmorgen vroeg struikelde ik over een blog van iemand die al op haar 17de de diagnose kreeg. Zeventien! Ik kreeg ’m ruim tien jaar later pas, terwijl mijn klachten al rond mijn 16de begonnen. Mijn enkels, polsen, heupen, schouders en vooral mijn knieën waren toen al in volledige dramamodus. Ik hoefde mijn knieën maar aan te kijken en ze deden pijn. Stootte ik ze ergens tegenaan, dan zaten ze meteen vol vocht. Alsof ze een eigen kuuroord runden.

De omstandigheden thuis waren destijds niet bepaald ideaal om aandacht te besteden aan mijn klachten. En omdat fibromyalgie toen nog klonk als iets dat je verzon om onder de gymles uit te komen, werd ik vooral niet serieus genomen. “Het zit tussen je oren,” was de diagnose van dienst. Mijn huisarts probeerde me op mijn 20ste zelfs antidepressiva aan te smeren. Eh… nee bedankt.

Ik heb van alles geprobeerd: acupunctuur, fysiosport, alternatieve dingen waarvan ik nu niet eens meer weet hoe ze heetten. Niets hielp. Het enige dat wél verschil maakte, was leren omgaan met mijn tijd en mijn lijf. Niet sexy, wel effectief.

Vijf jaar geleden dacht ik even dat ik dé oplossing had gevonden: meer bewegen! Dus ik schreef me in bij de fysiosport. In het begin ging het prima, maar na een tijdje merkte ik dat mijn herstel en mijn trainingen elkaar begonnen te overlappen. Oftewel: ik herstelde gewoon niet. Aanpassen hielp niet. Minder vaak gaan hielp niet. Uiteindelijk was ik alleen nog maar bezig met trainen, herstellen, niet herstellen en weer opnieuw beginnen. Ik was er helemaal klaar mee. Dus ik stopte.

Nu beweeg ik als het kan, en niet als het niet kan. Simpel. En eerlijk gezegd: ik heb er vrede mee. Zodra het weer warmer wordt, doet mijn lijf het meestal beter en word ik vanzelf actiever. Ik vertrouw daar inmiddels op.

In die blog van vanmorgen las ik ook dat zij soms twijfelt aan de diagnose. Dat herken ik zó. Die beroemde triggerpoints? Ik heb ze niet allemaal. En zeker niet elke dag. Soms lijkt het alsof ze verhuizen. Dan doet plek A ineens niks meer, maar plek B besluit spontaan auditie te doen voor een rol in een drama-serie. Maar nooit allemaal tegelijk. Dus ja, ook ik twijfel wel eens.

Maar om nou tegen iedereen te zeggen dat ik lijd aan de ziekte van Ze-weten-het-niet…

Blijf zacht voor je lijf

Note:

Wil je haar blog bekijken kijk dan eens op Gelukkig de 13de