Moe zijn is ook gewoon een fulltime baan

Mijn hoofd wil marathons lopen, maar mijn lijf heeft zich aangemeld voor een langdurige zitcursus. Over loslaten, stofnesten en ziteelt — ja, dat lees je goed.

Ik ben heus niet altijd die positiviteitsgoeroe die iedereen denkt dat ik ben. Echt niet. Ik word ook gewoon gallisch van die vage buikpijn die al dagenlang besluit mijn huisgenoot te zijn. En die vermoeidheid… daar word ik dus óók moe van. Het is niet eens mijn hoofd dat moe is — was het maar zo’n feest. Dan kon ik gewoon de luiken dichtgooien en de boel de boel laten. Maar nee hoor, het is mijn lichaam dat weer eens in staking is. Zonder onderhandelingen, zonder duidelijke waarschuwing. Of nou ja, misschien wel maar ik koos er weer eens voor dat te negeren.

Elke keer als ik denk: nu ga ik eens flink de boel aan kant maken, zegt mijn lijf in alle talen: “Succes ermee, maar zonder mij.” Ik ben gewoon moe van het moe zijn. Zoveel plannen, zoveel ideeën, en nul uitvoering omdat mijn lijf de rem erop houdt. Om te huilen, bijna.

Maar dát gaan we dus niet doen!

Ik weiger mijn humeur te laten afhangen van een lichaam dat zich gedraagt als een peuter die zijn schoenen niet aan wil. Ja, het stof ligt hier inmiddels flink grijs te wezen. En ja, een sopje hier en daar zou geen overbodige luxe zijn. En natuurlijk kan ik manlief vragen om wat dingen te doen — wat hij overigens met liefde en best goed doet. Maar hij doet het wel… op zijn mans. En veel vrouwen weten precies wat ik daarmee bedoel.

Daar ligt voor mij dus nog een levenslesje: loslaten.

Let it be. Laat het gaan.

Laat gaan dat het niet NU wordt gedaan. Laat gaan dat het anders wordt gedaan dan jij zou doen. Laat gaan dat jij nu even niet kan — straks wel weer. Laat gaan.

En ondertussen denkt iedereen waarschijnlijk dat ik gewoon een dikke kont heb. Nou, dat is dus voor de helft pure ziteelt.

Dus ja, het is even behelpen. Mijn lijf doet zijn eigen ding, mijn hoofd wil van alles, en het huis… tja, dat ligt geduldig te verstoffen. Maar ik laat het los. Straks kan ik weer meer, straks komt de energie terug. En tot die tijd? Dan kweek ik gewoon nog wat extra ziteelt. Je moet toch íets.

Blijf zacht, ook als het allemaal even niet lukt