Hannah, mijn zielsmaatje met snorharen

Hannah is geen gewone poes. Ze is mijn zielsmaatje in vacht, mijn dagelijkse cadeautje, mijn zenmeester op pootjes. Terwijl andere katten gewoon lopen, zweeft zij door mijn leven alsof ze een persoonlijke wolk heeft besteld bij de klantenservice van het universum. Altijd zacht, altijd aanwezig, altijd 100% zichzelf — iets waar ik nog regelmatig een cursus voor zou kunnen gebruiken.

Met die grote, onverstoorbare ogen kijkt ze me aan alsof ze precies weet hoe het zit met het leven. En eerlijk: soms geloof ik haar. Ze vraagt nooit iets, maar geeft ondertussen alles. Geen woorden, geen drama, geen voorwaarden. Alleen maar… Hannah. En dat blijkt verrassend genoeg meer dan genoeg.

In haar buurt valt alle ruis stil. De wereld wordt helder, kalm, liefdevol — en soms ook een beetje harig, maar dat neem ik voor lief. Haar trouw is geen toneelstukje; ze speelt geen rol. Ze is gewoon. Een zachte motor van waarheid, spinnend in de ruimte tussen mijn hart en haar stille aanwezigheid.

Hannah is geen huisdier. 

Ze is een stille kracht.

Een stukje hemel in kattenvorm.

En ik ben elke dag dankbaar dat ze hier woont — of nou ja, dat ik in haar huis mag verblijven.

En geloof me: ze heeft het hier uitstekend naar haar zin. Af en toe jaagt ze de jongens door het huis, puur voor de sport. Zij vindt dat een fantastisch spelletje; zij iets minder. Maar zodra ze besluiten dat het genoeg is geweest, krijgt ze haar plagerijtjes keurig terugbetaald. En dat accepteert ze dan weer met de waardigheid van een kleine, harige monnik. Want verder? Verder kan ze prima met ze opschieten hoor. Zolang iedereen maar begrijpt dat zij de spirituele leider van het stel is.

Blijf zacht als Hannah