Eigenlijk ben ik helemaal niet zo’n bangerik. Tenminste… dat dénk ik. Ik heb gewoon een hele lijst dingen die ik nog nooit gedaan heb en waarschijnlijk ook nooit ga doen. Dat is geen angst, dat is efficiëntie. Waarom zou ik bijvoorbeeld gaan bungeejumpen als ik ook gewoon op de bank kan zitten met een kop koffie en een kat op schoot?
Vroeger vond ik vliegen doodeng. Tegenwoordig stap ik niet in een vliegtuig vanwege het milieu. Dat klinkt een stuk heroïscher dan “ik durf niet”, dus die houden we erin. En spinnen? Ooit vond ik ze griezelig, maar inmiddels pak ik ze op alsof ik Dr. Dolittle ben. Huisspinnen krijgen zelfs een VIP-transport naar buiten of, als het een echte huisspin is, een plekje in de kelderkast. Het beestje moet tenslotte óók ergens wonen.
Bang voor de dood ben ik ook niet. Begrijp me niet verkeerd: doodgaan staat absoluut niet op mijn to-do-lijst. Ik heb het veel te gezellig hier. Manlief, kleinkinderen, kattenpoezennelletjes… ik ben nog lang niet uitgekeken. Maar de dood zelf? Nee hoor, die vind ik niet eng.
Waar ik wél bang voor ben? Mijn geheugen verliezen. Dat ik straks mensen niet meer herken. Of dat ik ineens niet meer weet hoe mijn schoenen aan moeten — en geloof me, met veters kan het nu al een uitdaging zijn.
Daarom doe ik elke ochtend een geheugenspelletje op de computer. In de hoop dat mijn hersenpan een beetje in vorm blijft. Het helpt in elk geval mijn langetermijngeheugen: ik weet nog precies wat ik vroeger allemaal vergat. Mijn kortetermijngeheugen… tja. Dat is tegenwoordig soms op vakantie. Leeftijd, denk ik. En medicatie. Een gezellige samenwerking.
Natuurlijk helpt een gezonde leefstijl ook. Zeggen ze. Genoeg slapen, genoeg bewegen, genoeg eten. Maar hoe dan? Ik heb niet zoveel trek meer, bewegen doet soms pijn en slapen… mijn lijf heeft daar zo zijn eigen ideeën over. En dan dat koude weer. Mijn lichaam schreeuwt om zon en warmte. Soms vraag ik me af of ik niet per ongeluk in het verkeerde land ben geboren.
Stress vermijden lukt me gelukkig wél. Dat is dan weer een voordeel van ouder worden: je leert steeds beter wat de moeite waard is om je druk over te maken. En dat is bijna niets.
Naarmate ik ouder word, is de kans dat ik dingen vergeet natuurlijk groter. Dat hoort erbij. Maar als ik er een irrationele angst van maak, dan beperkt dat mijn leven meer dan welk vergeten woordje ook. Dus ik blijf mijn hersenspelletje doen, ik lees, ik schrijf, ik blijf bezig. (voor zover mogelijk)
En zodra de zon weer terugkomt — want dat doet ze altijd — komt het met de beweging en de eetlust vast ook weer goed. Mijn lijf en ik zijn tenslotte al jaren samen; we vinden elkaar altijd weer terug.
Blijf zacht voor jezelf
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier een berichtje achter: