Mijn ochtend begon zoals ochtenden bij mij wel vaker beginnen: met lezen, leren en een kop koffie die ik drie keer opnieuw moest opwarmen omdat ik steeds afdwaal. Terwijl ik zo wat zat te dwalen over het internet, struikelde ik over een heerlijke tekst met de titel “Waarom bakken heksen pannenkoeken?”
En eerlijk: vanaf dat moment was ik verkocht.
Blijkbaar is de pannenkoek namelijk veel meer dan een snelle avondmaaltijd voor dagen waarop je geen zin hebt in gedoe. Nee, vroeger was het een ritueel van hoop. Rond begin februari waren de voorraadkasten leeg, de wintervoorraad graan bijna op, en de nieuwe oogst nog een verre droom.
En wat deden onze voorouders dan?
Iets wat ik persoonlijk alleen zou doen als ik écht wanhopig was: ze pakten het allerlaatste restje meel en maakten er pannenkoeken van.
Waarom?
Omdat die pannenkoek rond en goudgeel is — net als de zon.
Door dat laatste beetje graan te offeren en de zon symbolisch op hun bord te leggen, lieten ze aan de aarde weten: “Wij vertrouwen erop dat de lente terugkomt. Kom maar door met die warmte.”
En eerlijk, dat voel ik.
Als ik in januari of februari in mijn keuken sta te kloppen alsof ik auditie doe voor een bakprogramma, denk ik voortaan even aan dat oeroude ritueel. Want dan ben ik niet zomaar beslag aan het maken.
Nee, dan ben ik de zon aan het uitnodigen in mijn huis.
Ik zeg eigenlijk: “Kom maar hoor, overvloed. Ik geloof in je, zelfs nu mijn voorraadpotten vooral echo’s bevatten.”
Dus mocht iemand mij in de toekomst ooit “HEKS!!” naroepen, dan glimlach ik vriendelijk en zeg ik:
“Dank je wel voor het compliment.”
Want hé — als pannenkoeken bakken betekent dat ik een heks ben, dan ben ik er eentje met trots.
En met stroop.
Blijf zacht, straks schijnt de zon weer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier een berichtje achter: