Waarom ik steeds vaker kies voor minder — en dat meer blijkt te zijn

 Mijn leven met fibromyalgie

Er was een tijd dat ik dacht dat “minder doen” hetzelfde was als “opgeven”. Zo’n morele nederlaag die ergens bungelt tussen “ik ben mijn sleutels alweer kwijt” en “ik heb per ongeluk een hele zak chips gegeten terwijl ik eigenlijk alleen maar even wilde proeven”.

Gênant, maar te overleven.

En toen kwam fibromyalgie.
En fibromyalgie is niet subtiel.
Fibromyalgie is die vriendin die onaangekondigd op de stoep staat, je bank inpikt, je afstandsbediening verstopt en vervolgens zegt:
“Zullen we het vandaag héél rustig aan doen? En morgen ook. En trouwens, voor volgende week heb ik je agenda ook al even leeggehaald.”

Ik heb lang geprobeerd haar te negeren. Ik deed alsof ik nog steeds de versie van mezelf was die drie dingen tegelijk kon, overal “ja hoor, leuk!” op zei, en dacht dat rust iets was voor mensen die geen hobby’s hadden.
Dát werkte dus niet.

Op een dag — waarschijnlijk een dag waarop ik al moe werd van het idee dat ik moest douchen — dacht ik:
Wat als minder niet minder is?
Wat als minder gewoon… slimmer is?

En dat bleek verrassend waar.

Wanneer je lijf je dwingt om te schrappen, te snoeien en te selecteren, gebeurt er iets wonderlijks: je houdt ruimte over voor dingen die wél werken. Dingen die wél goed voelen. Dingen die niet meteen een energierekening van drie dagen opleveren.

Ik heb minder afspraken, maar meer echte gesprekken.
Ik ga minder vaak weg, maar als ik ga, ben ik er ook echt.
Niet half.
Niet met één been in een crash en het andere in een sociaal verplicht nummertje.
Nee — aanwezig, wakker, en niet bezig met de vraag of er ergens een bank is waar ik onopvallend op kan liggen (al spot ik ze nog steeds automatisch, dat blijft een talent).

Ik ontdekte dat hoe minder spullen ik heb, hoe meer rust ik ervaar.
Ik heb geen drie soorten wasmiddel nodig.
Of zeven soorten bloempotten.
Of een kast vol kleding die me aankijkt alsof ík degene ben die teleurstelt.

Hoe minder ik heb, hoe minder ik hoef te beheren.
En hoe minder ik hoef te beheren, hoe minder mijn lijf moppert.
Win-win.
Zeg nou zelf, wie houdt er nou niet van een win-win.

Het mooiste is misschien wel dit:
Ik hoef niet meer te voldoen aan het tempo van de wereld.
Ik mag mijn eigen tempo kiezen.
En dat tempo is soms slakkengang, soms pauze, soms “ik doe vandaag helemaal niets en dat is een prestatie op zich”.

Fibromyalgie heeft me veel afgenomen, dat ontken ik niet.
Maar ze heeft me ook iets gegeven wat ik nooit had verwacht:
een radicaal eerlijke manier van leven.

Ik kies voor minder omdat mijn lijf dat vraagt.
En ik blijf voor minder kiezen omdat het me meer brengt dan ik ooit dacht: meer rust, meer helderheid, meer verbinding met mezelf.

En geloof me: dat voelt als pure winst.

Blijf zacht.