En ik maar denken dat ik geen ambities heb

Ik ben dus eigenlijk linkshandig maar daar heeft
Cootje-pilot een beetje moeite mee.

Gisteren kwam ik een oproep tegen van een collega‑blogger. Ze zocht mensen die het leuk vonden om een paar vragen over hun blog te beantwoorden. "Nou", dacht ik, "dat lijkt me wel wat". En hé, nieuwe lezers zijn altijd welkom — ik ben de beroerdste niet.

Even later kwamen er zevenentwintig vragen binnen. Niet schrikbarend veel, maar wel genoeg om mijn hersenen even in de ‘standje nadenken’-modus te zetten. Dus ik begon braaf met invullen. Daarna ben ik eens door de interviews op haar blog gaan bladeren. En toen ik mijn eigen antwoorden teruglas, dacht ik ineens: "Wacht eens even… ik ben helemaal niet ambitieus".  

Tenminste, dat dacht ik.

Maar ja, dan komt meteen die andere vraag op: wat ís ambitie eigenlijk? En jullie kennen me — geef me één filosofisch draadje en ik trek meteen het hele tapijt los.

Hoe verder ik in mijn mini‑onderzoekje kwam, hoe meer ik ontdekte dat ik eigenlijk wél ambitieus ben. Alleen niet het soort ambitie dat schreeuwt om carrière, status of een visitekaartje met glimmende letters. Mijn ambitie is van het stille soort. Het soort dat niet op een podium wil staan, maar wel graag het lichtknopje vindt.

Ambitie ziet er namelijk niet altijd uit als “ik wil de top bereiken”. Soms is het subtieler. Ik denk nooit: 'Oef, dat wil ik ook!' Maar dat betekent niet dat ik geen ambitie heb. Het betekent dat ik tevreden ben met mijn leven — en dat blijkt een luxe. Ambitie hoeft niet altijd te gaan over méér willen, maar kan ook gaan over groeien binnen wat je al hebt. Best een geruststellende gedachte.

Laatst heb ik iets gedaan wat ik jarenlang handig wist te vermijden: mijn stem laten horen. Grenzen aangeven. Mezelf serieus nemen. Poeh, wat luchtte dat op! Blijkbaar is dat óók ambitie: innerlijke ambitie. De drang om mezelf te ontwikkelen. Een soort volwassenheid die niet per se aan leeftijd hangt, maar wel ineens opduikt wanneer je al een tijdje meedraait. Happy zestiger!

En wanneer het schrijven niet lukt, kan ik me behoorlijk frustreren. En wat zeggen ze? Frustratie is verborgen ambitie. Ik wil beter worden, mooiere zinnen schrijven, meer durven, vaker in die heerlijke schrijfflow terechtkomen. Kijk, dáár zit ’m de ambitie. Zelfs mijn wens om mijn woordenschat te vergroten is ambitie. Ik heb dus wel degelijk ambities — ze zijn alleen intern in plaats van extern. Groei‑gedreven in plaats van status‑gedreven. Creatief en persoonlijk in plaats van competitief.

En ik maar denken dat ik nooit onderwerpen heb om over te schrijven. Ik ging van een interview naar een onderzoekje naar ambitie, en ineens plopten er nog minstens drie nieuwe blogideeën omhoog. Nouuuu… is me dat wat?

Blijkt dat ik helemaal geen wereldreis hoef te maken (al reis ik graag online), geen drama hoef te beleven en geen spectaculaire avonturen nodig heb om leuke blogs te schrijven. Zolang ik maar mijn eigen ambities blijf volgen.

Blijf zacht en hou vast aan je ambities