Hoe Lego‑oldtimers, Donald Ducks en een NAH ons leven kleur geven.

Toen manlief acht jaar oud was, besloot hij dat de trein van Arnhem naar Zutphen eigenlijk de verkeerde kant op reed. Vanuit Rheden probeerde hij het gevaarte dus even terug te “koppen” naar waar het vandaan kwam. Dat liep — zoals je kunt raden — niet helemaal volgens plan. Het resultaat: drie maanden coma, een lange revalidatie en ouders die er waarschijnlijk steeds grijze haren bijkregen zodra ze langs een spoorwegovergang reden.

Jarenlang bleef onduidelijk wat hij precies aan dat avontuur had overgehouden. Pas toen de medische wetenschap een paar flinke sprongen vooruit maakte, werd duidelijk dat hij een NAH (niet-aangeboren hersenletsel) had opgelopen. Dat verklaarde ineens een hoop: zijn hoofd kan soms aanvoelen als een snelkookpan vol ideeën, woorden en verhalen die er allemaal tegelijk uit willen. Voor buitenstaanders klinkt dat soms alsof je midden in een puzzel valt waarvan de stukjes nog in de lucht hangen. En ja, hij kan een verhaal met liefde tien keer opnieuw vertellen — met dezelfde overtuiging als de eerste keer.

Gelukkig heeft hij manieren gevonden om rust in zijn hoofd te krijgen. Eén daarvan is zijn grote liefde: Lego. Vooral oldtimers nabouwen is zijn ding. Het gebeurt dan ook regelmatig dat hij in de auto ineens roept: “Schrijf even het nummerbord van die auto op!” Thuis zoekt hij dan het model op, en voor ik het weet staat er weer een miniatuurversie van die auto op zijn bureau. Soms koopt hij een set en bouwt er vervolgens een totaal ander voertuig van — alsof hij tegen Lego zegt: “Leuk bedacht jongens, maar ik doe het even beter.”

De uitdagingen die hij tijdens het bouwen tegenkomt, dwingen hem om te focussen. En als hij focust, wordt de rest van de chaos in zijn hoofd vanzelf zachter. Het gevolg: onze hobbykamer staat inmiddels vol met autootjes, half afgemaakte projecten en bakjes met steentjes die je beter niet omstoot als je de gezelligheid in huis liefhebt.

We hebben drie slaapkamers, en de grootste daarvan is inmiddels officieel omgedoopt tot De Hobbykamer. Aan de ene kant staat mijn bureau met — laten we eerlijk zijn — veel te veel hobby’s. Aan de andere kant staat zijn Lego‑imperium, compleet met onderdelen, sorteerbakken en projecten in wording.

Maar Lego is niet zijn enige passie. Hij verzamelt ook digitale stripboeken. Uren kan hij bezig zijn met sorteren, ordenen, hernoemen en in mapjes zetten. Er blijkt wereldwijd een hele community te bestaan van digitale stripverzamelaars die met elkaar delen. En ja hoor: hij bezit inmiddels alle jaargangen van de Donald Duck, van het allereerste nummer tot het meest recente.

Stiekem ben ik daar heel blij mee. Want stel je eens voor dat hij al die strips fysiek in huis had. Het weekblad verschijnt al sinds 25 oktober 1952, elke week opnieuw. Dat zijn inmiddels ruim 3800 Donald Ducks — en dan hebben we het nog niet eens over de specials, pockets, vakantieboeken en alle andere series die hij óók compleet heeft. Ons huis zou eruitzien alsof een eend met verzamelwoede is ontploft.

Dus ik laat hem lekker zijn ding doen en hij mij. Onze lijven werken niet meer mee voor fulltime werk, maar onze hobby’s houden ons bezig, scherp en vrolijk. We zijn allebei leergierig en willen altijd van alles over van alles weten. Dat houdt de hersenpan soepel. En als er dan toch iets is dat ons bestaan op deze aardkloot nut geeft, dan is het wel: blijven leren, blijven bouwen en blijven genieten van de dingen die ons hoofd rust geven.

Herken jij dit soort creatieve chaos of heb jij ook een hobby die je hoofd tot rust brengt? Deel jouw verhaal hieronder — misschien inspireer je er iemand anders mee.

Blijf zacht voor elkaar