maar hé…het leven is ook niet alleen maar lavendel en latte macchiato hè.
Al jaren heb ik elke dag wel een keer een stevige nies- en snotterbui. Zo’n tien minuten pure neusgymnastiek. Daarna is al mijn luie snot weer keurig geëvacueerd en kan ik de rest van de dag weer functioneren als een beschaafd mens. (En dit is dus zonder verkoudheid. Dit is gewoon… mijn standaardinstelling.)
Maar sinds een paar maanden heeft mijn lichaam besloten dat het nóg gezelliger kan. Er komt nu ook slijm bij kijken. En laat ik nou net iemand zijn die totaal niet kan ophoesten. Ik hoest er altijd een beetje langs, alsof mijn longen zeggen: “Succes ermee, wij doen niet mee.”
Maar dat slijm moet eruit, want het irriteert me tot in mijn ziel.
Dus ja… oprochelen. (Sorry, smerig ik weet het.)
En geloof me: dat gaat gepaard met geluiden waar de honden brood van lusten. Echt, ik zou mezelf willen muten. Met tegenzin mik ik zo’n dikke fluim richting de wc-pot, want ik probeer nog een béétje beschaving te bewaren.
Alleen… ik kan dus helemaal niet mikken.
Mijn ogen zien precies waar het moet landen. Mijn hersenen roepen enthousiast: “Daar! Precies daar!” Mijn mond vormt de perfecte spuugstand. Ik rochel, ik mik, ik spuug…
FLATS!
Dertig centimeter naast de pot. Tegen de muur.
Getverderriejakkes!
En dan sta je daar, als volwassen vrouw, met een wc-papiertje en een lichte existentiële crisis.
Maar nu komt het:
Blijkbaar kunnen wij vrouwen hier dus helemaal niks aan doen. Het schijnt namelijk een hersen-dingetje te zijn. Iets zit daar net even anders dan bij mannen. (Wie had dat gedacht.)
Is me dat even een troost.
Blijf zacht
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier een berichtje achter: