Luister maar goed

 

Hoewel het gemis er altijd al is geweest, wordt het met de jaren wel erger. Ik wilde hem nog zo graag van alles vertellen… mijn vader… zijn mening horen, met hem discussiëren. Manlief aan hem voorstellen, hem vertellen hoe goed het met me gaat.

Vannacht kwam hij langs in een droom. Hij stond in zijn kamer, voorovergebogen over de grote tafel die in het midden stond. De kamer stond blauw van de rook, maar ik vond het niet erg. Het hoorde bij hem. Er lag een groot vel papier op tafel. Met een liniaal en een zwarte fineliner was hij zorgvuldig een streep aan het zetten, twee eerder gemaakte vakken met elkaar verbindend. Hij vertelde enthousiast over het allerkleinste knaagdiertje ter wereld, ergens — God mag weten waar. En dat hij ontdekt had dat het waarschijnlijk helemaal geen familie was van de allergrootste ter wereld. Hij wist het nog niet zeker… maar leuk was het wel. Met grote zorg schreef hij de naam van het diertje in één van de vakjes. In het Latijn, uiteraard. Tussen haakjes de Nederlandse naam eronder. Afgemaakt met zorgvuldig geplaatste golfjes eronder. Dat stond netjes. Ik wilde hem wat zeggen. Ik deed mijn mond open, maar hij hoorde me niet en ging verder.

Over een nieuw ontdekte stam ergens in een ondoordringbaar oerwoud. Hoe ze ontdekt waren en hoe ze leefden.

Weer wilde ik wat zeggen. Ik deed mijn mond open, maar hij hoorde me niet.

Hij ging verder over een schilderij dat ontdekt was bij een boer in Rusland. Dat dat schilderij miljoenen waard was. Hij had er een plaatje van gevonden. Hoe langer je ernaar keek, hoe meer je ontdekte. Hij vond het eigenlijk wel mooi.

Ik wilde hem er wat over zeggen, maar hij hoorde me niet. Ik stond op en wilde de kamer uit lopen. Op het moment dat ik bij de deur was, voelde ik zijn fragiele hand op mijn arm om me tegen te houden, maar toen ik mij omdraaide, staarde ik in een lege kamer.

Met een misselijk gevoel en pijn op mijn borst werd ik wakker.

Daarna zat ik hier aan de koffie, denkend aan hem en aan die droom, en aan het feit dat ik hem nooit meer iets zou kunnen vertellen.

Ineens kwam het besef dat ik dat best kan. In mijn hoofd. Misschien komt het ergens vanzelf wel over. Wie weet. 

Af en toe zal ik hem wat vertellen.

Dag Pa… ik hou van je.

Luister maar goed, dan hoor je me.

Blijf zacht, Margot