Ochtendmagie

                      
Het begin van elke nieuwe dag vier ik als een klein momentje van magie. Gewoon even een momentje voor mijzelf alleen. Nadenken over het moois dat de dag misschien gaat brengen, wat mijn doelen zijn of wat voor leuks we op de planning hebben staan. De zon schijnt vanmorgen volop en ik geniet daar met volle teugen van. Vanaf de bank, want het lijf doet even niet mee vanmorgen. Misschien straks.

Ik heb wel al de vaatwasser in én weer uitgepakt. Mijn handen zijn vanmorgen erg stijf, want ondanks de heerlijke zon is het nog best fris. De weerapp zegt dat het negen graden is buiten, maar het voelt veel kouder. Dus heb ik alle afwas weer op het aanrecht gezet en ben ik met de hand gaan afwassen. Het warme water en de bewegingen zorgen ervoor dat mijn handen minder stijf en pijnlijk zijn.

Fred en Nico hebben hun rondje door de wijk gedaan, zijn netjes op de bak geweest en liggen nu met hun buikjes vol heerlijk te slapen. Hannah zit geïnteresseerd naar de hommels en de bijtjes in de tuin te kijken. Het is stil op straat. Heel stil. Je zou bijna denken dat wij de enige nog overgebleven inwoners van dit stadje zijn. Maar dat zal toch niet?

Dit is nou precies waarom ik het zo fijn vind hier te wonen. Ik hoef al die reuring van grote steden niet. Ik zou daar mega onrustig van worden. De rust en de stilte hier zijn precies waar ik goed op ga. Geen schreeuwerige buren, geen onafgebroken lawaai van verkeer, alleen maar het zoemen van de bijtjes en de hommels. Pure magie. De vogels doen het vanmorgen ook rustig aan. Een enkele mus vliegt af en toe door de tuin, maar verder is het stil.

Ik verwonder mijzelf soms over mijn eigen verwonderingen. Elke ochtend doe ik even mijn rondje door de tuin. Dan kijk ik hoe alles al aan het groeien is en ontdek ik steeds weer wat nieuws. Oh, daar is een takje bij aan het groeien. En daar, daar staat ineens een plantje in bloei. En ik zie alweer nieuwe blaadjes erbij. En wat gaat die plant goed. Ik merk dat ik wel een beetje ongeduldig begin te worden. Van mij mag alles al helemaal groen en in bloei staan. En dan het liefst tot eind oktober of zo. Maar goed, moedertje natuur heeft tijd nodig om haar perfectie uit te voeren. Dus moet ik gewoon afwachten wat zij doet. Ik ben heel braaf. 

Terwijl ik hier zo zit, loopt er een buurtbewoonster voorbij met haar hondje. Ze blijft even staan om te lezen wat er op de vlaggetjes staat geschreven die een buurman in de drollen op de stoep heeft geprikt. Er is hier, net als in de meeste gemeenten, een poepopruimplicht. De zakjes die je daarvoor kunt gebruiken, kan eenieder gratis ophalen bij de gemeente. Het hoeft dus geen belemmering te zijn die poep op te ruimen. Maar blijkbaar zijn er toch hondbezitters die het bukken al te veel van het goede vinden, laat staan dat ze ook nog eens het zakje moeten pakken, moeten bukken, oprapen, zakje dichtdoen én mee naar huis nemen om daar te dumpen.

En terwijl de dame in kwestie staat te lezen, verlicht haar hondje zich op het grasveldje naast een boom. Even kijkt ze om zich heen, alsof ze wil kijken of iemand haar ziet. Dan besluit ze toch maar een zakje uit haar jaszak te vissen en pakt keurig netjes de uitwerpselen van haar hondje op. Nog even kijkt ze achterom naar de vlaggetjes en loopt dan door. Ik kan het niet laten te denken dat ze het misschien had laten liggen als de vlaggetjes er niet hadden gestaan. Maar dat is een aanname… dat weet ik ook wel.

Ondertussen is de ochtend al bijna voorbij en ga ik eens kijken of er iets te doen valt in huis of in de tuin. Of zal ik eerst aan de koffie?

Ja, koffie. Goed idee.

Blijf zacht