Sommige ochtenden beginnen niet met stilte of koffie,
maar met katten die besluiten hoe de dag zal verlopen.
Gisteren was het een dag waarop alles precies in elkaar klikte. Een productieve dag, eentje die je bijna in een doosje zou willen bewaren. Huis op orde, tuin op orde, manlief tevreden rommelend tussen het groen. Het soort dag waarop je denkt: kijk ons eens goed bezig zijn.
Maar vanochtend besloot het universum dat het tijd was voor… variatie.
Om half negen begon Fred aan zijn bekende operette: de Ik-ben-uitgehongerd-en-dit-is-een-noodgeval-aria. Ik lag nog heerlijk in mijn cocon, maar half negen is een keurige tijd, dus vooruit. Zonder morren mijn bed uit.
In de kastenkamer werd ik meteen begroet door het kunstproject van Hannah: al mijn ondergoed en sokken zorgvuldig door de ruimte gedrapeerd. Een installatie die ze “Vrijheid in Textiel” zou kunnen noemen. Ik noem het iets minder poëtisch. Vandaag komen er sloten op die laatjes, besloot ik. Liefdevol, maar resoluut.
Beneden begon ik mijn ochtendritueel: deuren open, gordijnen open, ramen open — frisse lucht in de stube. Maar bij het tweede gordijn hield de rails het voor gezien. Ik stond daar ineens met alleen het gordijn in mijn handen, terwijl het plafond me schuldbewust aankeek. He jesses, dacht ik. Weer wat voor de lijst.
Vroeger had ik me daar druk om gemaakt. Tegenwoordig denk ik: ach, jammer, straks ff fiksen. Het wordt mooi weer, dus laten we het vooral niet groter maken dan het is.
Terwijl ik daar stond, zag ik vanuit mijn ooghoek Nico in zijn zonplekje liggen. Hij keek me aan met die rustige, bedachtzame blik van hem — alsof hij wilde zeggen: “Doe maar rustig, het komt allemaal wel goed.” Hij eet wat minder de laatste dagen, dat blijft in mijn achterhoofd hangen, maar vanochtend voelde het niet zwaar. Meer alsof hij me eraan herinnerde dat niet alles tegelijk hoeft. Een zachte pauzeknop in kattenvorm.
Maar toen ik mijn eerste kop koffie neerzette, stootte ik die natuurlijk om. Vroeger was dat het moment waarop ik de dag zou afschrijven. Maar nu? Ik haalde mijn schouders op, schonk nieuwe koffie in en ging zitten.
Misschien is dat wel het grootste verschil met vroeger: ik kan tegenwoordig midden in de chaos gewoon even ademhalen. Eerst maar eens een plan van aanpak maken. Mijn lijf vraagt om rust na gisteren, maar ja… het leven vraagt soms iets anders.
Gelukkig is er ook iets positiefs: de nieuwe stofzuiger is er. Die mag straks laten zien wat hij allemaal kan. Een klein lichtpuntje, maar hé — soms is dat precies genoeg om een rare dag weer een beetje recht te trekken.
En als de nieuwe stofzuiger het vandaag beter doet dan de katten… dan noem ik dat pure winst.
Blijf zacht, ook als het allemaal even niet gaat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier een berichtje achter: