Beltane en ik

Ik ben uitgenodigd voor een Beltane‑feest. En je mag best weten: ik vind dat spannend.  

Niet omdat ik bang ben voor mensen — ik stap heus wel op vreemden af. (Zij die het liefst in haar eigen bubbeltje zit, kan verrassend sociaal uit de hoek komen.)  

Nee, het is iets anders. Iets vurigs. Letterlijk.

Hoewel ik altijd al geïnteresseerd ben geweest in het oude en het spirituele, ben ik nooit echt een praktiserend type geweest. Hoe doe je dat ook, in je eentje? Nou ja, natuurlijk doe ik wel íéts. In de loop der jaren heb ik mijn eigen kleine ritueeltjes ontwikkeld. Ik lees veel, ik leer nog elke dag bij, en sommige rituelen vind ik heerlijk aards… terwijl andere me doen denken: oké, dit is wel héél veel wierook voor één mensenleven.  

Maar dat is niet erg. Je moet doen wat bij je past — dat roep ik al jaren.  

Meebewegen met de natuur zit tenslotte ergens in ons DNA. De één voelt dat wat sterker dan de ander, maar toch…

Beltane — een oud feest met een warm hart

Beltane komt uit de Keltische traditie en markeert het begin van de zomer. Het is een feest uit een tijd waarin het leven nog ritmisch meebewoog met de seizoenen. Het lengen van de dagen en het ontluiken van de natuur waren geen leuke bijkomstigheid, maar een belofte van leven, overvloed en hoop.

In heel Noordwest‑Europa vierden onze voorouders dit moment op hun eigen manier: met vuur, met dans, met rituelen die het leven en de liefde bezongen.  

Niet alleen de Kelten in Ierland en Groot‑Brittannië, maar ook Galliërs, Germaanse stammen en zelfs de Vikingen hadden hun eigen lentefeesten. Overal waar mensen dicht bij de natuur leefden, vierde men de kracht van de zon, de vruchtbaarheid van de aarde en de komst van licht en warmte.

Vandaag leven we in huizen van steen, met elektriciteit, agenda’s en deadlines. Maar ergens in ons brandt nog steeds dat oerverlangen: naar verbondenheid met de aarde, naar het vieren van het leven,  naar lachen onder de sterren en voelen hoe het bloed weer een beetje sneller stroomt.

En dan…het vuur

Zoals ik al zei: ik heb er veel over gelezen. En één ding komt steeds terug: vuur!. Misschien is dat wel waarom ik het zo spannend vind. Niet omdat ik bang ben voor onbekende mensen — dat komt wel goed. Maar vuur en ik… tja. We zijn geen natuurlijke match. Ik ben er als de dood voor. Geen idee waarom. Ik heb zelf nooit iets naars meegemaakt met vuur, maar ik heb wél gezien wat het kan aanrichten. Aan huizen, aan mensen, aan levens.

Tegelijkertijd weet ik dat vuur ook mooi is. Warm. Helend zelfs. Dus ik kijk er graag naar…maar wel op gepaste afstand. Het liefst een afstand waarbij ik nog net kan zien dat het vuur daar staat en ik hier.

Beltane als uitnodiging

En toch — Beltane nodigt mij uit. Om stil te staan bij wat in mij tot bloei wil komen. Wat ik wil voeden, laten groeien, laten stralen.

Het is een moment om verbinding te voelen met mijn lichaam, mijn verlangens, mijn creatieve energie.  Een viering van licht, speelsheid, levenslust en de kracht van verlangen.

Beltane gaat ook over liefde en vurig verlangen — niet alleen lichamelijk, maar ook spiritueel.  Verlangen als levensenergie, als innerlijk vuur dat richting geeft. Wat wakkert mijn passie aan? Waar gaat mijn energie van stromen?

Beltane herinnert me eraan dat ik mag stralen, mag voelen, mag genieten. Dat ik mag kiezen voor wat mij laat léven, in plaats van alleen maar overleven. 

En ach…als ik dan toch in het vuur moet kijken, dan maar in goed gezelschap niet waar?

Vertel eens: Wat wakkert jouw passie aan?

Blijf zacht