Ik herinner me nog levendig hoe vreselijk ik spruitjes vond als kind.
(Precies hetzelfde verhaal als met witlof… dat ik nu overigens met liefde naar binnen schuif. Mensen veranderen, hè.)
Alleen al de geur wanneer mijn moeder de deksel van de pan optilde. BÁH!
En dan die marteling aan tafel: spruitje voor spruitje naar binnen werken, bijna kokhalzend, terwijl mijn moeder zei: “Nog drie. Je kunt het.” Alsof ik de Mount Everest beklom.
Waarom lusten zoveel kinderen eigenlijk geen spruitjes?
We worden allemaal geboren met ingebouwde smaakvoorkeuren. Zoet? Heerlijk. Bitter en zuur? Alarmfase rood!
Heel vroeger — echt héél vroeger — wisten mensen instinctief wat veilig was om te eten. Bittere planten waren vaak giftig, zoete bessen meestal niet. Dat oerinstinct zit nog steeds in ons systeem. Dus wanneer een kind een spruitje proeft, denkt het brein: “PAS OP! Bitter! Giftig! Wegwezen!”
En dan hebben kinderen ook nog eens veel meer smaakpapillen dan volwassenen. Die zitten bij hen overal in de mond, terwijl wij volwassenen ze vooral nog op de tong hebben.
Kortom: wat wij ‘een licht bittertje’ noemen, komt bij kinderen binnen als een soort culinair luchtalarm.
Je zou dus kunnen zeggen dat kinderen geboren worden met een uitstekend werkend beschermingsmechanisme. (En dat wij volwassenen dat mechanisme vrolijk negeren.)
Maar waarom stinken die dingen zo?
Omdat er — hou je vast — S‑methyl‑L‑cysteïne‑sulfoxide in zit.
Ja, ik weet het. Het klinkt alsof iemand met zijn hoofd op het toetsenbord is gevallen.
Het is een zwavelhoudende verbinding die voorkomt in ui‑achtigen zoals ui, knoflook, prei en bieslook. Maar óók in spruitjes, broccoli, bloemkool, witte kool, boerenkool en koolrabi.
Kortom: alles wat kinderen verdenken van kwade bedoelingen.
Ik ben het klassieke voorbeeld.
Als kind vond ik al die groenten automatisch verdacht en waarschijnlijk levensgevaarlijk. Maar als volwassene? Ik sla alle alarmsignalen compleet in de wind. Sterker nog: ik eet ze met liefde. (Meestal zelfs vrijwillig.)
Leuk weetje om mee af te sluiten
Sinds de jaren ’90 zijn spruitenrassen bewust gekruist op minder bittere en minder zwavelige eigenschappen. Dus als je vroeger spruiten vies vond, is de kans een stuk groter dat je ze nu wél lekker vindt.
Of voor de gezelligheid.
Blijf zacht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier een berichtje achter: