Mijn gezicht is al af

Ik vroeg me laatst af waarom make-up zo’n vanzelfsprekend onderdeel van het dagelijks leven van veel vrouwen is geworden. Wat is er eigenlijk mis met een gezicht zoals het van nature is? Die vraag zette me aan het denken over schoonheid, zelfbeeld en de invloed van de wereld om ons heen.

Persoonlijk heb ik helemaal niets met make-up. Sterker nog: voor mij is het een absolute no-go. Zodra ik make-up op mijn gezicht heb, voel ik me allesbehalve mooier. Ik voel me eerder een clown. En dan ook nog een clown die duidelijk niet naar de juiste schminkcursus is geweest. 

Misschien komt het ook doordat ik er simpelweg niet goed in ben. En als brildrager heb ik ooit nog een serieuze poging gedaan om het mezelf makkelijker te maken. Ik kocht zo’n speciaal brilletje waarvan je één glas omhoog kon klappen, zodat je met het andere oog kon zien wat je aan het doen was.

Ik zag mezelf al helemaal zitten: dit ging mijn make-uproutine redden.

Nouuuuu… geen succes.

Het is nog best lastig om met één oog naar jezelf te kijken, terwijl je met datzelfde ene oog probeert te bepalen waar je mascara, eyeliner of wat dan ook precies terecht moet komen. Het werd meer een soort circusact dan een schoonheidsritueel. Het enige wat nog ontbrak, was een applausje op de achtergrond.

En eerlijk gezegd is het niet alleen het aanbrengen waar ik moeite mee heb. Ik voel make-up de hele tijd zitten. Vréselijk! Ik wil gewoon mijn gezicht wassen, in de spiegel kijken en denken: ja hoor, daar ben je. Geen laagjes, geen gedoe, geen rekening houden met uitlopen of bijwerken.

Voor mij voelt make-up daarom niet als een verrijking, maar eerder als iets wat tussen mij en mijn eigen gezicht komt te staan.

Dat betekent natuurlijk niet dat ik mensen die wél make-up dragen niet begrijp. Voor de één is het een vorm van zelfexpressie, voor de ander een manier om zich verzorgd of zelfverzekerd te voelen. Daar is natuurlijk niets mis mee. Iedereen moet vooral doen waar hij of zij zich prettig bij voelt.

Maar ik vraag me wel af hoeveel van onze ideeën over schoonheid werkelijk van onszelf komen.

Reclames, tijdschriften, televisie en tegenwoordig vooral sociale media laten ons voortdurend zien hoe een ‘mooi’ gezicht eruit zou moeten zien. Een egale huid, lange wimpers, volle lippen, perfect gevormde wenkbrauwen… en liefst zonder dat je kunt zien dat er uren werk aan vooraf zijn gegaan.

Wie heeft ons eigenlijk verteld dat we mooier moeten worden dan we al zijn?

Dat is misschien wel de vraag die bij mij blijft hangen.

Een gezicht hoeft wat mij betreft niet perfect te zijn. Rimpels vertellen dat je geleefd hebt. Sproeten zijn gewoon sproeten. Een litteken hoort bij je verhaal. En een paar wallen? Tja… soms heb je gewoon slecht geslapen. 

Ik geloof dat ieder mens mooi is op zijn of haar eigen manier. Niet omdat iedereen aan één schoonheidsideaal voldoet, maar juist omdat niemand precies hetzelfde is.

Misschien zouden we daarom wat vaker de vergrotende make-upspiegel mogen verruilen voor de gewone spiegel. Gewoon kijken naar wie daar staat. Zonder filters, zonder correcties en zonder het idee dat er eerst nog iets moet worden aangepast.

Puur natuur. Dat is voor mij geen gebrek aan make-up, maar juist een vorm van vrijheid.

Blijf zacht. Ook zonder een laagje.