Je kent ze nooit helemaal.

Manlief wilde het al een tijdje: een kitten erbij. Max zou hij gaan heten. Maar ik twijfelde enorm. Om meerdere redenen durfde ik het niet aan. In Hannah had ik alle vertrouwen — haar karakter zei me dat ze zich meteen zou ontfermen over de kleine, een soort moedertje spelen. Maar Fred? Die is inmiddels 16 jaar. Ik was bang dat het zijn einde zou betekenen. Dat hij misschien zou weglopen en nooit meer terug zou komen. Ik zou het mezelf nooit vergeven.

Maar manlief kan goed overtuigen, en uiteindelijk ging ik overstag. Met knikkende knieën, dat wel.

En wat kun je je vergissen in dieren, zeg. Wij mensen dénken ze te kennen, te weten hoe ze reageren op bepaalde situaties. Maar de werkelijkheid is dat we helemaal niets weten. Dieren hebben hun eigen draaiboek — wij mogen alleen maar raden.

Hannah vond het in eerste instantie maar niets. Ze blies, gromde en rende naar boven om zich vervolgens niet meer te laten zien. Zelfs mij vond ze ineens niet meer leuk. Ik was medeplichtig.  

Fred daarentegen gromde een paar keer om het kleine frummeltje op afstand te houden — puur om te laten weten dat hij nog steeds de baas is — en ging daarna op een afstandje geamuseerd zitten kijken hoe Max aan het spelen was. Alsof hij dacht: "kind, wat ben jij druk… maar ga lekker door, ik vermaak me wel."

Inmiddels hebben ze al rustig contact gehad, al gaat het nog voorzichtig. Op woensdag kwam Max in huis, en op vrijdag kon Hannah haar nieuwsgierigheid niet langer bedwingen. Stiekem keek ze om de hoek van de kamerdeur. Maar toen Max haar in de gaten kreeg en enthousiast haar kant op huppelde, blies ze en schoot ze weer de trap op. Een paar uur later kwam ze toch weer heel voorzichtig naar beneden — alsof ze zichzelf streng had toegesproken: "Kom op Hannah, je bent een volwassen poes. Gedraag je."

Vandaag, zondag, heeft ze zelfs geprobeerd met hem te spelen. Maar oh oh oh, wat vindt ze dat spannend. Haar hele wezen roept: "Ik wil wel… maar ik durf niet. Zó eng!"

Uiteindelijk denk ik dat het allemaal wel goed komt. Tenslotte waren ze al een tijdje een drie-eenheid gewend, houd ik mezelf maar voor. Ik vind het verbazingwekkend hoe ze op Max reageren — zo totaal anders dan ik dacht. Juist wanneer je denkt dat je een dier door en door kent, weet het je opnieuw te verrassen.

Zo zie je maar: we moeten niet invullen voor een ander, en zéker niet voor je huisdier. En ik ben me er terdege van bewust dat de dynamiek zoals die nu bestaat, heel snel weer kan veranderen. Hoe Max opgroeit, zal uiteindelijk bepalen hoe het nieuwe evenwicht eruit gaat zien.

Fingers crossed.

Blijf zacht. Net als lieve poezelige kittenpootjes.