We zijn er met zijn allen zo goed in.
Benoemen wat er allemaal níet goed gaat in ons leven.
Maar kijken naar wat er wél goed gaat? Dat doen we opvallend weinig. Waarom eigenlijk niet? Het klinkt zo eenvoudig: gewoon dankbaar zijn voor wat er is. Maar “gewoon” blijkt in de praktijk vaak helemaal niet zo gewoon.
Zonder dankbaarheid richt je je op wat je mist, in plaats van op wat je hebt.
En dan lijkt het soms alsof je ongelukkig bént, terwijl je eigenlijk vooral weinig stilstaat bij wat er goed gaat. We hebben niet alleen een werkelijkheid, maar ook een manier waarop we naar die werkelijkheid kijken. En ons brein… tja. Dat is een interne drama‑queen. In mijn geval heet ze Fiepje.
Negatieve dingen trekken nu eenmaal harder aan onze aandacht.
Eén vervelende opmerking blijft langer hangen dan tien complimenten — heel irritant, maar evolutionair gezien schijnt het handig te zijn. Als iets misgaat, ontstaat er urgentie: "dit moet opgelost worden".
Wat goed gaat, vraagt meestal niets van ons.
En dus zien we het nauwelijks.
Wat goed gaat wordt al snel ‘normaal’. Je gezondheid, een fijne relatie, een veilig thuis, werk dat lukt, vrienden die er zijn… Zolang het er is, voelt het vanzelfsprekend. Pas wanneer iets wegvalt, merk je hoe waardevol het was.
En dan vergelijken we onszelf ook nog eens voortdurend.
Niet alleen met hoe het met ons gaat, maar ook met hoe het met anderen lijkt te gaan. Sociale media serveert je de hoogtepunten van iedereen, waardoor een leven dat eigenlijk prima is ineens voelt alsof er van alles ontbreekt. Als je gewend raakt om te letten op wat er misgaat, zie je steeds meer dingen die niet kloppen. Maar — en dit vind ik het mooie — hetzelfde werkt andersom ook.
Wie bewust kijkt naar wat goed gaat, gaat daar steeds meer van opmerken.
Daarom vind ik het fijn om af en toe gewoon eens op te schrijven waar ik dankbaar voor ben.
En ja, dat lijstje is lang. Heel lang.
Maar ik begin gewoon.
Ik ben dankbaar voor het huis waar ik mag wonen. Voor de man die mijn leven kleur geeft. Voor de poezen die we mogen verzorgen. Voor mijn dochters — punt. Voor mijn verleden, want ohoh, wat heb ik daar veel van geleerd. Voor mijn lijf, dat soms eigenwijs is, maar mij toch elke dag door het leven draagt. Zonder lijf geen leven. Voor elke dag dat ik wakker word en iets te eten heb. Al is het maar een droog krackertje. Voor de seizoenen, zelfs als het waait en regent. Voor schoon water uit de kraan. Voor muziek, een kop koffie in de ochtend, de geur van vers gemaaid gras, bloemen, een laptop die werkt, de zon die opkomt én weer ondergaat. Voor een goed gesprek, mijn eigen groei, warme sokken in de winter, geleerde lessen…
En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Door op te schrijven waar ik dankbaar voor ben, zie ik de dingen die minder goed gaan ineens in perspectief.
Ik kan dan veel beter relativeren.
Eerlijk gezegd voelt het leven dan meteen een stuk lichter.
Maar dankbaarheid is helemaal niet bedoeld om te doen alsof alles geweldig is.
Het leven is soms ook gewoon gedoe.
Dingen lopen mis.
Mensen stellen teleur.
Je lijf werkt niet altijd mee.
En een Fiepje in je hoofd heeft daar meestal ook nog het nodige commentaar op.
Maar gelukkig hoef ik haar niet altijd gelijk te geven.
En misschien hoef jij dat ook niet.
Je kunt ook besluiten om even anders te kijken. Naar wat er wél is. Naar wat wél lukt. Naar wie er wél voor je is. Naar al die kleine dingen die zo gewoon zijn geworden dat je bijna vergeet hoe bijzonder ze eigenlijk zijn. Want misschien is een gelukkig leven niet een leven waarin niets misgaat maar een leven waarin je, ondanks alles wat misgaat, steeds weer kunt zien hoeveel er óók goed gaat.
En als ik mijn dankbaarheidslijstje zo eens bekijk, heeft Fiepje eigenlijk best weinig te klagen.
Ik trouwens ook. ❤️
Blijf zacht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier een berichtje achter: