Hebbelijkheden

We hebben ze allemaal, denk ik. Hebbelijkheden.

Dingen die een ander doet, kunnen je soms best een beetje ergeren. Je denkt dan: waarom doe je dat?

Nu kun je daar voortdurend over gaan zitten mopperen. Maar wat heeft dat voor zin?

Neem nou bijvoorbeeld manlief. De schat. Hij laat regelmatig kastdeurtjes of lades openstaan. Hij ruimt bijna nooit de spullen die hij gebruikt heeft weer op waar hij ze vandaan heeft gehaald. Zo verdwijnt gereedschap op een hoopje in een doos. Want dan weet hij tenminste waar het is.

Wanneer hij de vaatwasser uitpakt, belandt het meeste bestek in de verkeerde la of in het verkeerde vakje. Je kunt je maar ergens druk om maken.

Ik ruim het gewoon op en doe deurtjes en laatjes dicht, zonder te mokken. Want iets wat iemand al zijn hele leven doet, verander je niet zomaar. Bovendien is me zoiets geen gedoe waard.

Andersom werkt het natuurlijk ook.

Ik ben linkshandig en dat is voor manlief niet altijd even handig. Zo liggen de messen in de lade steevast met de handvatten naar links. Daar heeft hij erg aan moeten wennen.

En ik moet bekennen dat ik niet altijd meteen na het douchen het putje ontdoe van plukken haar. Hij zegt er niets van, maar ik vermoed dat hij daar niet bepaald blij van wordt. En zo zullen er vast nog veel meer dingen zijn die hij nét even anders zou doen.

Maar misschien is dat ook wel één van de geheimen van een goede relatie.

Niet dat je alles van elkaar geweldig vindt.

Dat je af en toe denkt: mens, waarom doe je dat nou zo?

En vervolgens besluit dat het niet belangrijk genoeg is om ruzie over te maken.

Want uiteindelijk zijn die open kastdeurtjes, die verkeerd gesorteerde lepels en die plukken haar in het doucheputje maar kleine dingen.

Als ik moet kiezen tussen een man die de lades perfect dichtdoet en een man die mijn leven leuker maakt, dan weet ik het wel.

Dan doe ik die lade zelf wel even dicht.

Blijf zacht.