Als half zes ineens een heel redelijk tijdstip is

Je kent het vast wel. Je zit met je partner gezellig te keuvelen en voor je het weet is het 00.45 uur. Nou ga ik normaal gesproken ook niet heel vroeg naar bed, meestal rond middernacht, maar nu was het dus best wat later. En als je dan denkt: ach, wat kan het schelen? Het is toch zondag en ik kan lekker uitslapen, dan heb je het mooi mis.

We hebben hier namelijk te maken met Directeurtje Fred, Freule Hannah en Benjamin Max. En als Directeurtje Fred om half zes besluit dat hij wil eten en naar buiten wil, dan moet je snel reageren, anders is de hele buurt wakker.

Toen Max er nog niet was, ging ik daarna gewoon weer terug naar bed. Hannah vond dat prima. Die deed even haar ding en kwam vervolgens gezellig bij ons in bed liggen slapen.

Max is echter net een machientje waarvan de uitknop stuk is. Als hij aan staat, staat hij aan en gaat hij voorlopig niet meer uit. Daar zat ik dus weer. Met mijn goede fatsoen. Om half zes, na net vier uurtjes slaap, te knikkebollen op de bank. Precies een uur later zaten Fred en Hannah in de ren en lag meneertje prinsheerlijk naast mij op de bank te slapen. Was ik maar een kat.

Er zijn momenten geweest dat ik daar strontsjagrijnig van kon worden. Tegenwoordig heb ik daar niet zo'n last meer van.

Ik kijk naar dat kleine oranje bolletje naast me en mijn hart wordt alweer warm en mijn gedachten milder. Wat is het toch een droppie. En zo anders als kitten dan Hannah was. Hannah was een speelse dame, maar ook voorzichtig en soms best schrikkerig. Ze vond het als kitten heerlijk om met me te komen tuttebellen. Het liefst kroop ze 's morgens nog even bij je onder het dekbed om daar nog lekker een uurtje slaap mee te pakken. Pas toen ze een maand of vier was, begon ze een beetje te klimmen en werd ze wat brutaler.

Schrikkerig is ze nog steeds. Zo rent ze steevast naar boven wanneer er wordt aangebeld. Vreemden vindt ze niet zo heel erg leuk. En kleinkinderen zijn al helemaal uit den boze.

Max daarentegen is een heel ander verhaal. Na een week hier in huis klom hij nota bene al boven in het gaas van de kattenren. Binnen de kortste keren zat hij bovenop de krabpaal die toch bijna twee meter hoog is. Het is een brutaaltje.

Toen Max hier net kwam wonen, zorgde dat overigens voor de nodige opschudding. Vooral Fred moest helemaal niets van hem hebben. Hij gromde, blies en was oprecht verontwaardigd dat er ineens zo'n klein oranje ding door zijn huis liep. Je kon bijna zien dat hij zich afvroeg wie hier toestemming voor had gegeven. Hannah reageerde weer heel anders. Zij vond Max vooral eng. Een indringer die haar vertrouwde wereldje op zijn kop zette. Ze hield hem goed in de gaten en bekeek hem liever van een veilige afstand.

Inmiddels zijn we twee weken verder en is de rust grotendeels teruggekeerd. Hannah is helemaal ontdooid en speelt inmiddels regelmatig met hem. Soms rennen ze samen door het huis alsof ze nooit anders hebben gedaan. Fred heeft een andere strategie gekozen. Die zoekt geen vriendschap, maar heeft zich erbij neergelegd dat Max niet meer weggaat. Hij gaat hem liever uit de weg dan dat hij ruzie maakt. Het is geen liefde, maar een vorm van gewapende vrede waar iedereen prima mee lijkt te kunnen leven. Ook dat past eigenlijk precies bij hun karakters. Hannah zoekt uiteindelijk verbinding, terwijl Fred vooral denkt: prima jongen, als je maar niet op mijn plek gaat liggen.

Eerlijk gezegd ben ik zelf ook bezig met zo'n vorm van acceptatie. Niet omdat ik Max kwijt zou willen, maar omdat ik inmiddels begrijp dat uitslapen voorlopig niet meer vanzelfsprekend is.

Eigenlijk is dat juist wat ik zo leuk vind aan katten. Ze hebben allemaal hun eigen karakter. Fred met zijn duidelijke mening over etenstijden en zijn talent om de hele buurt wakker te krijgen als iets hem niet zint. Hannah, die liever eerst een soortgenoot uit de boom kijkt en veiligheid zoekt als er vreemde mensen over de vloer komen. En Max, die zonder enige twijfel of voorzichtigheid de wereld tegemoet springt. Alles is een avontuur. Juist die verschillen maken het zo leuk om naar ze te kijken. Geen dag is hetzelfde en elke kat brengt zijn eigen charme, gewoontes en eigenaardigheden mee. Ik kan er echt van genieten hoe verschillend ze zijn en hoe ze toch samen zo'n vertrouwd onderdeel van ons leven vormen.

Had ik al iets verteld over het stemgeluid van Max? Dacht ik dat Fred luid kon zijn? Max is next level. Het is nu natuurlijk nog niet oorverdovend hard, maar meneer wordt groter en ik vermoed dat zijn stemgeluid ook alleen maar harder zal worden.

Misschien moet ik mezelf er maar aan gaan wennen om voortaan wat vroeger mijn bed in te duiken. Zodat ik in ieder geval genoeg slaap krijg voordat Max doorheeft dat deze dienaar, trouw als ze is, toch wel haar bed uitgaat zodra er gebruld wordt.

Ik weet nu al dat ik de komende maanden nog regelmatig met kleine oogjes op de bank zal zitten terwijl meneer energie voor tien heeft. Er zullen vast momenten komen waarop ik mezelf afvraag waarom we ooit dachten dat een kitten in huis een goed idee was. Maar als ik dan kijk naar dat kleine oranje snoetje, naar Hannah die het stiekem toch wel leuk vindt om met hem te spelen en naar Fred die alles nauwlettend in de gaten houdt alsof hij de directie van een groot bedrijf runt, dan weet ik het eigenlijk alweer.

De wekker heb ik misschien niet meer nodig en uitslapen lijkt voorlopig een herinnering uit een vorig leven. Maar als ik kijk naar Fred, Hannah en dat kleine oranje energiebommetje, weet ik één ding zeker: wat slaap tekortkomen is soms vervelend, maar een huis zonder hen? Nee, dat is geen optie.

Zelfs niet als één van hen besluit dat half zes 's morgens een heel redelijk tijdstip is om de dag te beginnen.

Blijf zacht. Net als poezelige kattenpootjes.