Wie woont hier eigenlijk?

Moet een interieur eigenlijk wel op zijn bewoner lijken?

Laat je interieur zien wie je bent, of wie je thuis wilt kunnen zijn?

Een interieur vertelt vaak iets over de bewoner, maar nooit het hele verhaal. Mensen richten hun woning in op basis van smaak, budget, levensfase, praktische behoeften en culturele achtergrond.

De afgelopen tijd kijk ik regelmatig mee in een groep waar mensen foto's van hun interieur delen. Wat me opvalt, is niet zozeer de smaakverschillen, maar de enorme verscheidenheid in hoe mensen hun huis eruit laten zien.

Sommige woonkamers lijken rechtstreeks uit een woonmagazine te komen. Alles klopt. De kleuren zijn perfect op elkaar afgestemd, de accessoires staan precies goed en nergens lijkt iets uit de toon te vallen. Ik bewonder dat vaak oprecht. Er zit aandacht, gevoel voor compositie en oog voor detail in.

Toch merk ik dat die interieurs me niet altijd het meest bijblijven.

Veel langer denk ik na over de huizen waarin iets van de bewoner zichtbaar wordt. Een boekenkast vol gelezen boeken. Een verzameling waar duidelijk een verhaal achter zit. Een schilderij dat misschien niet perfect bij de bank past, maar wel iets betekent voor degene die er woont. Een hoekje dat niet gestyled oogt, maar gebruikt wordt. Dingen die mensen bewust tonen om iets over zichzelf uit te drukken, of sporen van het dagelijks leven, zoals een veelgebruikte werkplek of sportspullen bij de deur.

Tegelijkertijd zijn eerste indrukken op basis van een interieur regelmatig onjuist. Iemand met een strak designinterieur kan bijvoorbeeld heel spontaan zijn, terwijl een rommelig huis niet betekent dat iemand ongeorganiseerd is. Een woning laat vooral zien hoe iemand wil wonen, niet noodzakelijk wie iemand volledig is.

Iemand kan zelf rustig zijn en in huis alle registers opentrekken: kleur, patronen, objecten, kunst en texturen. Een soort visueel orkest om zich heen. Terwijl iemand die in het dagelijks leven heel extravert is, misschien juist thuiskomt in een bijna lege, serene ruimte.

Een heel rustig, minimalistisch interieur hoeft dus helemaal niet te betekenen dat iemand zelf rustig of minimalistisch is. En een kakofonie van kleuren, patronen, objecten, kunst en texturen hoeft niet te betekenen dat iemand chaotisch of uitbundig is.

Bij een heel uitbundig interieur zei de bewoonster juist: "Ik ben een introverte extravert."

Ik vind dat fascinerend om te zien. Een interieur is een van de weinige plekken waar mensen dagelijks honderden kleine keuzes maken die samen een heel eigen resultaat opleveren. Het kan veel vertellen over voorkeuren, gewoonten en wat iemand belangrijk vindt, maar het is natuurlijk geen persoonlijkheidstest.

Wat ik zo inspirerend vind aan die verscheidenheid, is dat je eigenlijk een kijkje krijgt in allerlei verschillende manieren van leven. Niet alleen in wat mensen mooi vinden, maar ook in hoe ze hun huis gebruiken, waar ze waarde aan hechten, hoeveel risico ze durven te nemen met hun inrichting en welke sfeer hen thuis laat voelen.

Ik kijk zelden naar de vraag of ik iets mooi of lelijk vind. Het observeren van die verschillen, alsof ik naar een galerie van levensstijlen kijk, dát vind ik een aantrekkelijke manier om naar interieurs te kijken: minder als "mooi of lelijk", meer als een vorm van menselijke expressie.

Natuurlijk besef ik dat mensen eerst opruimen voordat ze foto's maken. Dat doe ik immers zelf ook. Maar zelfs in een opgeruimde kamer zie je vaak nog iets van de persoon die er woont.

Of juist niet.

En dat vind ik misschien wel het interessantste verschil.

Niet tussen mooi en lelijk. Niet tussen modern en klassiek. Maar tussen een interieur dat vooral laat zien hoe een ruimte eruitziet en een interieur dat iets prijsgeeft over de mens die er woont.

De mooiste huizen zijn voor mij niet per se de perfectste. Het zijn de huizen die nieuwsgierig maken. Huizen waarbij je denkt: wie woont hier eigenlijk?

Want uiteindelijk is een interieur veel meer dan een verzameling meubels. 

Het is het decor van een leven.

Blijf zacht.