Zo! 61 jaar. Gered. Hahaha.
Wat een mooi jaar heb ik achter de rug. Een jaar waarin ik leerde milder naar mezelf te kijken, meer te relativeren, veel geluk ervaarde maar ook verdriet. Een jaar waarin manlief en ik erg ziek zijn geweest — waardoor nóg duidelijker werd hoeveel we van elkaar houden. En dat we alles samen aankunnen.
Een jaar waarin ik mijn vrouwelijkheid nóg meer heb leren waarderen. Mede dankzij manlief, die soms meer vertrouwen heeft in mijn vrouwelijkheid dan ikzelf.
Een jaar waarin ik leerde door de ogen van een kind te kijken, waardoor mijn eigen kwetsbaarheid naar boven kwam. En ja, dat was soms behoorlijk confronterend. Een jaar vol besefmomentjes.
Een jaar van vergeven maar niet vergeten.
Een jaar van totaal loslaten van wat je lief hebt, juist omdat je lief hebt.
Een jaar waarin ik heel duidelijk leerde wat wel en niet bij mij past.
(En dat sommige dingen écht niet bij mij passen. Zoals 5‑km hardlopen, op een strandje voor godinnen dansen of skinny jeans. Laat staan allemaal tegelijk.)
En dat 60 niet echt oud is… maar ook weer wel.
Een jaar waarin ik ontdekte dat ik schrijven écht erg leuk vind. Dit, mijn schilderen, tekenen en knutselen ten spijt. Maar dat komt vast ooit weer goed. Of niet. En dan is dat ook oké. Gek eigenlijk — ik had nooit gedacht dat ooit te zeggen. Maar als ik nooit meer de behoefte voel die andere dingen te doen, dan is dat ook goed. Zolang ik plezier beleef aan schrijven, ben ik content.
Het jaar waarin ik in de Doesburgse geschiedenis dook. En nog steeds duik. Er komen meer verhalen. (Doesburg is gelukkig erg geduldig.)
Het jaar waarin ik steeds opnieuw mijn lijf moest leren waarderen. Sterk afvallen, zichtbaarder ouder worden, ziek zijn — het liet elke keer zijn sporen achter. Waardoor ik ook steeds opnieuw naar mezelf moest leren kijken. Soms met mildheid. Soms met een diepe zucht.
Het jaar waarin ik bestudeerde hoe je brein soms werkt. Op mysterieuze wijze soms. Of vaak — het is maar hoe je het bekijkt. Mijn brein heeft in elk geval een eigen agenda.
En het jaar waarin ik leerde dat je meer bereikt met humor dan met chagrijn. Vooral als het om je eigen gemoed gaat.
En het jaar — als we het toch over gemoed hebben — waarin ik eindelijk bijna hardop durfde te zeggen wat ik echt op mijn hart heb. Ik heb daar veel overwonnen. En ik durf met eerlijkheid te zeggen dat ik daar retetrots op ben.
Ik mag wel zeggen, dat voelt verrassend goed.
En nu? Ademhalen, glimlachen, verder gaan. Want ik ben 61 — en ik ben nog lang niet klaar met mezelf. Ik ben tenslotte een doorlopend project, zonder einddatum en met verrassend veel bijwerkingen.
Blijf zacht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier een berichtje achter: